Omschrijving
De kerk van San Fermo Maggiore is eigenlijk twee kerken op elkaar, in het historische centrum van Verona, gewijd aan de martelaren Fermo en Rustico. Onderaan de romaanse kerk van de benedictijnen, in het halfduister; bovenaan die van de franciscanen, groot en licht, met een houten plafond in de vorm van een omgekeerd schip.
Het pronkstuk is juist dat kielplafond: een houten verlaagd plafond als een omgekeerd schip, versierd met twee galerijen heiligen op 416 beschilderde plankjes uit de veertiende eeuw. Het bombardement van 2 februari 1945 zette de kerk in brand, maar het plafond liep slechts lichte schade op.
Even de moeite waard is het mausoleum Brenzoni, uit 1426, het werk van de Florentijnse beeldhouwer Nanni di Bartolo: het stelt de Verrijzenis voor. De zijkanten van de baldakijn zijn door Pisanello beschilderd met de Annunciatie, de Maagd en de aartsengel Gabriël.
In de kapel Alighieri, rechts, rusten de laatste directe nakomelingen van Dante. Hier schilderde de jonge Paolo Veronese een altaarstuk voor de eerste eigenaren van de kapel, dat nu in Castelvecchio hangt. Zoek ook naar de resten van fresco’s met juichende engelen van Stefano da Verona en de marmeren kansel in wit en rood uit 1396.
De onderkerk is een knusse ruimte: drie beuken met kruisgewelven, licht door kleine sleuven en een houten kruisbeeld uit de zestiende eeuw in de middenapsis. Op de muren zijn votieffresco’s uit de elfde tot zestiende eeuw bewaard.
Buiten toont de gevel twee tijdperken: onderaan romaanse steen, erboven gotische baksteen. Het portaal heeft een bronzen deur van Luciano Minguzzi met 24 panelen over de levens van de twee heiligen. Rond het portaal staan graftomben van illustere personen, en achter de kerk de veelhoekige apsissen.
De geschiedenis van de franciscanen hier is een lange strijd. Vanaf 1232 vroegen ze de benedictijnen om het klooster: er waren twee pausen en een bisschop voor nodig, die op dat moment echter gevangen zat in Venetië. De monniken gaven pas in 1260 toe.
De nieuwe bewoners bouwden de bovenkerk om. Op de triomfboog schilderde men de twee die hen hadden geholpen, Guglielmo da Castelbarco, vriend van Cangrande I della Scala, en prior broeder Daniele Gusmerio.
Daarna streden de grote Veroneese families erom hier begraven te worden, de Alighieri incluis. In 2018 werd in de kruisgang een graf gevonden, waarschijnlijk van de templiergrootmeester Arnaldo di Torroja, die in 1184 in Verona stierf.
Het pronkstuk is juist dat kielplafond: een houten verlaagd plafond als een omgekeerd schip, versierd met twee galerijen heiligen op 416 beschilderde plankjes uit de veertiende eeuw. Het bombardement van 2 februari 1945 zette de kerk in brand, maar het plafond liep slechts lichte schade op.
Even de moeite waard is het mausoleum Brenzoni, uit 1426, het werk van de Florentijnse beeldhouwer Nanni di Bartolo: het stelt de Verrijzenis voor. De zijkanten van de baldakijn zijn door Pisanello beschilderd met de Annunciatie, de Maagd en de aartsengel Gabriël.
In de kapel Alighieri, rechts, rusten de laatste directe nakomelingen van Dante. Hier schilderde de jonge Paolo Veronese een altaarstuk voor de eerste eigenaren van de kapel, dat nu in Castelvecchio hangt. Zoek ook naar de resten van fresco’s met juichende engelen van Stefano da Verona en de marmeren kansel in wit en rood uit 1396.
De onderkerk is een knusse ruimte: drie beuken met kruisgewelven, licht door kleine sleuven en een houten kruisbeeld uit de zestiende eeuw in de middenapsis. Op de muren zijn votieffresco’s uit de elfde tot zestiende eeuw bewaard.
Buiten toont de gevel twee tijdperken: onderaan romaanse steen, erboven gotische baksteen. Het portaal heeft een bronzen deur van Luciano Minguzzi met 24 panelen over de levens van de twee heiligen. Rond het portaal staan graftomben van illustere personen, en achter de kerk de veelhoekige apsissen.
De geschiedenis van de franciscanen hier is een lange strijd. Vanaf 1232 vroegen ze de benedictijnen om het klooster: er waren twee pausen en een bisschop voor nodig, die op dat moment echter gevangen zat in Venetië. De monniken gaven pas in 1260 toe.
De nieuwe bewoners bouwden de bovenkerk om. Op de triomfboog schilderde men de twee die hen hadden geholpen, Guglielmo da Castelbarco, vriend van Cangrande I della Scala, en prior broeder Daniele Gusmerio.
Daarna streden de grote Veroneese families erom hier begraven te worden, de Alighieri incluis. In 2018 werd in de kruisgang een graf gevonden, waarschijnlijk van de templiergrootmeester Arnaldo di Torroja, die in 1184 in Verona stierf.