Omschrijving
De kerk van Santa Maria Antica is een kleine romaanse kerk in het historische centrum van Verona, in een hoek van de Piazza dei Signori, naast de Scaligeri-graftomben. Het was de kapel van de Scaligeri, de heren van de stad, en je herkent haar meteen aan een graftombe boven het portaal.
Die tombe is de sarcofaag van Cangrande I della Scala, de beroemdste van de Veroneese heren, boven het zijportaal. Hij staat in een driepasboog en heeft bovenop het ruiterstandbeeld van de vorst, toegeschreven aan Giovanni di Rigino: wat je ziet is een kopie, het origineel staat in het museum van Castelvecchio.
Direct ernaast staan de arche scaligere, het monumentale grafmonument van de familie, gebouwd in de dertiende en veertiende eeuw. Ze bevatten de sarcofagen van Mastino I, Alberto I, Bartolomeo I, Cangrande II, Bartolomeo II en de monumentalere van Mastino II en Cansignorio.
Van buiten zit de kerk verstopt tussen de gebouwen en is de gevel nauwelijks zichtbaar. Beter zichtbaar is de noordzijde, in afwisselende lagen tufsteen en baksteen, zoals in veel romaanse kerken van Verona.
Binnen is het schemerig. Drie beuken worden gescheiden door twee rijen van vijf zuilen met vierkante kapitelen, als grote blokken zonder dieren of bladeren. Het weinige licht komt binnen door smalle sleuven in de muren van tufsteen- en baksteenbanden.
Op het hoofdaltaar hangt een altaarstuk met de Opdracht van Jezus in de tempel, toegeschreven aan Antonio Giarola. Van het eerste gebouw resteren een stuk ciborie dat in de muur is ingemetseld en een fragment mozaïek met witte en zwarte steentjes.
De kerk is ouder dan de Scaligeri. Ze ontstond tussen 744 en 745 voor een vrouwenklooster, gesticht door twee zussen van Germaanse afkomst, Auctonda en Natalia, naast het hof van de Longobardische koningen.
In 1117 verwoestte een aardbeving de Longobardische kerk. Ze werd in romaanse stijl herbouwd en op 11 november 1185 ingewijd door de patriarch van Aquileia.
In de zeventiende eeuw raakte het interieur vol barokke stucwerk. Tussen de negentiende en twintigste eeuw haalde een restauratie het weg om het middeleeuwse uiterlijk terug te vinden: die ingreep was zeer omstreden, omdat sommige reconstructies mogelijk willekeurig waren.
Die tombe is de sarcofaag van Cangrande I della Scala, de beroemdste van de Veroneese heren, boven het zijportaal. Hij staat in een driepasboog en heeft bovenop het ruiterstandbeeld van de vorst, toegeschreven aan Giovanni di Rigino: wat je ziet is een kopie, het origineel staat in het museum van Castelvecchio.
Direct ernaast staan de arche scaligere, het monumentale grafmonument van de familie, gebouwd in de dertiende en veertiende eeuw. Ze bevatten de sarcofagen van Mastino I, Alberto I, Bartolomeo I, Cangrande II, Bartolomeo II en de monumentalere van Mastino II en Cansignorio.
Van buiten zit de kerk verstopt tussen de gebouwen en is de gevel nauwelijks zichtbaar. Beter zichtbaar is de noordzijde, in afwisselende lagen tufsteen en baksteen, zoals in veel romaanse kerken van Verona.
Binnen is het schemerig. Drie beuken worden gescheiden door twee rijen van vijf zuilen met vierkante kapitelen, als grote blokken zonder dieren of bladeren. Het weinige licht komt binnen door smalle sleuven in de muren van tufsteen- en baksteenbanden.
Op het hoofdaltaar hangt een altaarstuk met de Opdracht van Jezus in de tempel, toegeschreven aan Antonio Giarola. Van het eerste gebouw resteren een stuk ciborie dat in de muur is ingemetseld en een fragment mozaïek met witte en zwarte steentjes.
De kerk is ouder dan de Scaligeri. Ze ontstond tussen 744 en 745 voor een vrouwenklooster, gesticht door twee zussen van Germaanse afkomst, Auctonda en Natalia, naast het hof van de Longobardische koningen.
In 1117 verwoestte een aardbeving de Longobardische kerk. Ze werd in romaanse stijl herbouwd en op 11 november 1185 ingewijd door de patriarch van Aquileia.
In de zeventiende eeuw raakte het interieur vol barokke stucwerk. Tussen de negentiende en twintigste eeuw haalde een restauratie het weg om het middeleeuwse uiterlijk terug te vinden: die ingreep was zeer omstreden, omdat sommige reconstructies mogelijk willekeurig waren.