Omschrijving
De Dom van Verona, de kathedraal van Santa Maria Assunta, is de moederkerk van de stad en een kleine wereld van over elkaar liggende tijdperken: een romaans exterieur van tufsteen en baksteen, een gotisch en renaissancistisch interieur, en ernaast de resten van twee vroegchristelijke kerken.
Ze maakt deel uit van een complex met de kloostergang van de Canonici, het baptisterium en de kerk van Sant'Elena.
Buiten valt het dubbele protiro van meester Niccolò op, met gedraaide zuiltjes boven twee griffioenen. Rond het portaal staan heiligen en twee ridders: Roland en Olivier, de paladijnen van Karel de Grote. Erboven zijn drie medaillons met de theologale deugden uitgehouwen, en bovenin verlicht een roosvenster het schip.
Binnen zijn drie beuken met bundelpijlers van rood Veronees marmer. Het priesterkoor wordt beschermd door het halfronde tornacoro van Michele Sanmicheli, met Ionische zuilen, en het koor is beschilderd met fresco's van Francesco Torbido naar ontwerpen van Giulio Romano: bijbelse taferelen in een grote geschilderde klassieke architectuur.
In de eerste kapel links hangt de Hemelvaart van Titiaan, boven het altaar dat Jacopo Sansovino opnieuw ontwierp. De Fransen namen haar in 1797 mee, en daarna werd ze aan Italië teruggegeven. De andere kapellen bevatten werken van Liberale da Verona, Francesco Morone, Falconetto en Nicola Giolfino.
De Cappella Memo in de rechterbeuk werd in 1435 gebouwd in opdracht van bisschop Guido Memo en een jaar later beschilderd door Jacopo Bellini. Vandaar daal je af naar de crypte van de Veronese bisschoppen. In de Cappella Mazzanti staat het gotische monument van de heilige Agatha, bewaakt door vier engelen.
Onder en naast de kathedraal liggen de resten van de eerdere kerken. De eerste, uit de 4e eeuw, stond misschien op de plek van een tempel van Minerva; een tweede, grotere verving haar. Archeologische sporen zijn te zien in de kloostergang van de Canonici en onder de kerk van Sant'Elena.
Na de rampzalige aardbeving van 1117 werd de kathedraal in romaanse vormen herbouwd: het baptisterium van San Giovanni in Fonte dateert van 1123, Sant'Elena werd in 1140 gewijd. De huidige dom werd in 1187 gewijd door paus Urbanus III.
De klokkentoren heeft een romaanse basis, een renaissancistische schacht naar ontwerp van Sanmicheli en een klokkenkamer die in 1925 klaar was. Hij is 75 meter hoog, maar zou een spits van 15-20 meter meer hebben moeten krijgen, die om economische redenen nooit werd gebouwd.
Niet missen
• De Hemelvaart van Titiaan.
• Het dubbele protiro van Niccolò.
• Het tornacoro van Sanmicheli.
• De kloostergang van de Canonici en het baptisterium.
Wist je dat?
• De klokken van de toren worden met de hand geluid, door een ploeg van zo'n twintig luiders, volgens de techniek van de Veronese klokkenconcerten.
• De gevel kreeg zijn definitieve uiterlijk in 1587, met de laatste werken in opdracht van bisschop Agostino Valier.
Ze maakt deel uit van een complex met de kloostergang van de Canonici, het baptisterium en de kerk van Sant'Elena.
Buiten valt het dubbele protiro van meester Niccolò op, met gedraaide zuiltjes boven twee griffioenen. Rond het portaal staan heiligen en twee ridders: Roland en Olivier, de paladijnen van Karel de Grote. Erboven zijn drie medaillons met de theologale deugden uitgehouwen, en bovenin verlicht een roosvenster het schip.
Binnen zijn drie beuken met bundelpijlers van rood Veronees marmer. Het priesterkoor wordt beschermd door het halfronde tornacoro van Michele Sanmicheli, met Ionische zuilen, en het koor is beschilderd met fresco's van Francesco Torbido naar ontwerpen van Giulio Romano: bijbelse taferelen in een grote geschilderde klassieke architectuur.
In de eerste kapel links hangt de Hemelvaart van Titiaan, boven het altaar dat Jacopo Sansovino opnieuw ontwierp. De Fransen namen haar in 1797 mee, en daarna werd ze aan Italië teruggegeven. De andere kapellen bevatten werken van Liberale da Verona, Francesco Morone, Falconetto en Nicola Giolfino.
De Cappella Memo in de rechterbeuk werd in 1435 gebouwd in opdracht van bisschop Guido Memo en een jaar later beschilderd door Jacopo Bellini. Vandaar daal je af naar de crypte van de Veronese bisschoppen. In de Cappella Mazzanti staat het gotische monument van de heilige Agatha, bewaakt door vier engelen.
Onder en naast de kathedraal liggen de resten van de eerdere kerken. De eerste, uit de 4e eeuw, stond misschien op de plek van een tempel van Minerva; een tweede, grotere verving haar. Archeologische sporen zijn te zien in de kloostergang van de Canonici en onder de kerk van Sant'Elena.
Na de rampzalige aardbeving van 1117 werd de kathedraal in romaanse vormen herbouwd: het baptisterium van San Giovanni in Fonte dateert van 1123, Sant'Elena werd in 1140 gewijd. De huidige dom werd in 1187 gewijd door paus Urbanus III.
De klokkentoren heeft een romaanse basis, een renaissancistische schacht naar ontwerp van Sanmicheli en een klokkenkamer die in 1925 klaar was. Hij is 75 meter hoog, maar zou een spits van 15-20 meter meer hebben moeten krijgen, die om economische redenen nooit werd gebouwd.
Niet missen
• De Hemelvaart van Titiaan.
• Het dubbele protiro van Niccolò.
• Het tornacoro van Sanmicheli.
• De kloostergang van de Canonici en het baptisterium.
Wist je dat?
• De klokken van de toren worden met de hand geluid, door een ploeg van zo'n twintig luiders, volgens de techniek van de Veronese klokkenconcerten.
• De gevel kreeg zijn definitieve uiterlijk in 1587, met de laatste werken in opdracht van bisschop Agostino Valier.