Omschrijving
Het Palazzo della Gran Guardia is een groot paleis, begonnen in de zeventiende eeuw en pas in 1853 voltooid, dat de zuidkant van de Piazza Bra in Verona afsluit, tegenover de Arena. Het heeft een lange loggia van 86 meter en een gevel die de vergelijking met het Romeinse amfitheater op enkele tientallen meters afstand doorstaat.
Op de begane grond zit een loggia van dertien bogen op machtige pijlers met rustica-metselwerk, aan de zijkanten afgesloten door twee volle muren met kleine ramen. Op de bel-etage openen zich vijftien glazen puien met dubbele zuilen.
De puien zijn niet allemaal gelijk: de twee aan de zijkanten zijn smaller, de acht daartussen hebben driehoekige en gebogen frontons, de vijf in het midden zijn rondbogig en veel groter. In het midden, boven de bel-etage, rijst een attiek op die licht geeft aan een zaal van dubbele hoogte.
De architect Domenico Curtoni moest rekening houden met een lastige buur, de Arena. Hij gebruikte een andere taal dan het amfitheater, maar ontwierp een paleis dat het gewicht ervan in evenwicht hield. Samen met het Teatro Filarmonico, een ander werk van hem ernaast, gaf hij het plein een nieuw uiterlijk.
Lange tijd werd het ontwerp aan Michele Sanmicheli toegeschreven, die echter lang voor het begin van de werken was overleden. De historicus Giovambattista Da Persico merkte ook op dat de gevel enkele onregelmatigheden had die niet van hem konden zijn, en noemde de naam van Curtoni, opgeleid in de lijn van het atelier van Sanmicheli.
Het ontstond uit een heel concrete behoefte: een plek om soldaten te inspecteren als het regent. De Venetiaanse kapitein van Verona, Giovanni Mocenigo, vroeg het op 26 september 1609 aan de doge. De toestemming kwam op 30 december.
In 1614 raakte het geld op en lag de bouw stil. In 1639 vroeg de gemeente Verona om tienduizend dukaten belasting te mogen inhouden om weer te beginnen, maar Venetië weigerde. Zo bleef de oostkant van de bel-etage onvoltooid, vanaf het negende raam.
In 1808 ging het paleis over naar de gemeente, met de verplichting het in drie jaar af te maken en er de zetel van het bestuur van te maken. De bouwplaats ging pas in 1819 weer open, inmiddels onder de Oostenrijkers, onder leiding van Giuseppe Barbieri, en de monumentale trap werd gebouwd.
De werken werden in 1848 stilgelegd, toen Habsburgse soldaten het gebouw bezetten voor de eerste onafhankelijkheidsoorlog. Ze werden direct daarna hervat en in mei 1853 vond de laatste oplevering plaats.
Op de begane grond zit een loggia van dertien bogen op machtige pijlers met rustica-metselwerk, aan de zijkanten afgesloten door twee volle muren met kleine ramen. Op de bel-etage openen zich vijftien glazen puien met dubbele zuilen.
De puien zijn niet allemaal gelijk: de twee aan de zijkanten zijn smaller, de acht daartussen hebben driehoekige en gebogen frontons, de vijf in het midden zijn rondbogig en veel groter. In het midden, boven de bel-etage, rijst een attiek op die licht geeft aan een zaal van dubbele hoogte.
De architect Domenico Curtoni moest rekening houden met een lastige buur, de Arena. Hij gebruikte een andere taal dan het amfitheater, maar ontwierp een paleis dat het gewicht ervan in evenwicht hield. Samen met het Teatro Filarmonico, een ander werk van hem ernaast, gaf hij het plein een nieuw uiterlijk.
Lange tijd werd het ontwerp aan Michele Sanmicheli toegeschreven, die echter lang voor het begin van de werken was overleden. De historicus Giovambattista Da Persico merkte ook op dat de gevel enkele onregelmatigheden had die niet van hem konden zijn, en noemde de naam van Curtoni, opgeleid in de lijn van het atelier van Sanmicheli.
Het ontstond uit een heel concrete behoefte: een plek om soldaten te inspecteren als het regent. De Venetiaanse kapitein van Verona, Giovanni Mocenigo, vroeg het op 26 september 1609 aan de doge. De toestemming kwam op 30 december.
In 1614 raakte het geld op en lag de bouw stil. In 1639 vroeg de gemeente Verona om tienduizend dukaten belasting te mogen inhouden om weer te beginnen, maar Venetië weigerde. Zo bleef de oostkant van de bel-etage onvoltooid, vanaf het negende raam.
In 1808 ging het paleis over naar de gemeente, met de verplichting het in drie jaar af te maken en er de zetel van het bestuur van te maken. De bouwplaats ging pas in 1819 weer open, inmiddels onder de Oostenrijkers, onder leiding van Giuseppe Barbieri, en de monumentale trap werd gebouwd.
De werken werden in 1848 stilgelegd, toen Habsburgse soldaten het gebouw bezetten voor de eerste onafhankelijkheidsoorlog. Ze werden direct daarna hervat en in mei 1853 vond de laatste oplevering plaats.