Omschrijving
De Ponte Pietra is de oudste brug van Verona over de Adige en de enige die uit de Romeinse tijd is overgebleven. Hij verbindt het historische centrum met de heuvel van San Pietro, met vijf bogen van steen en baksteen die drie tijdperken in één keer vertellen.
Het mooiste is om de bogen één voor één te bekijken. De twee aan de kant van het platteland zijn Romeins, van grote blokken steen uit de Valpolicella, zonder mortel geplaatst. De toren aan de oever en de naastgelegen boog zijn Scaligeri, van baksteen. De twee in het midden, met de grote cirkel, zijn Venetiaans, herbouwd door fra Giocondo.
Mis niet de riviergod uitgehouwen op de sluitsteen van de tweede Romeinse boog: het bewijst dat de brug in de keizertijd werd gerestaureerd. En de raampjes boven de pijlers: ze lieten het water bij hoogwater weglopen en gaven tegelijk ritme aan de bogen.
Deze brug is ouder dan de straten eromheen. Toen Verona in 89 voor Christus kolonie werd en binnen de bocht van de Adige werd herbouwd, met een schaakbordpatroon van straten, stond de brug er al. Daarom ligt hij niet gericht zoals de Romeinse straten.
De plek is niet toevallig. Sinds de prehistorie was hier een doorwaadbare plaats, aan het begin van de stad zelf: de rivier vernauwt zich tot 92 meter en de stroming verliest na de brede bocht kracht. In 148 voor Christus werd een eerste houten brug gebouwd voor de via Postumia; daarna kwam die van steen.
Zijn leven was allesbehalve rustig. Overstromingen en gedeeltelijke instortingen volgden elkaar op in 1007, 1153, 1232 en 1239. In 1298 liet Alberto della Scala de toren aan de stadskant restaureren en de naastgelegen boog herbouwen; in 1368 bouwde Cansignorio er een aquaduct op dat water bracht naar huizen in het centrum en naar de fontein van Madonna Verona op de Piazza delle Erbe.
Op de brug stonden ook houten huizen van schippers en molenaars, winkeltjes en herbergen. De hutjes werden begin negentiende eeuw verwijderd, omdat ze niet pasten bij de grootsheid van het monument.
De ergste wond kwam op 24 april 1945: de terugtrekkende Duitsers bliezen hem op en alleen de boog aan de stadskant bleef staan. Superintendent Piero Gazzola koos ervoor hem te herbouwen zoals hij was en waar hij was.
Uit de rivier werden de originele blokken gehaald: 529 kwamen terug op hun plaats, 379 werden toegevoegd, waarvan 169 verkregen uit opnieuw bewerkt origineel materiaal. De werken werden op 3 maart 1959 voltooid.
Het mooiste is om de bogen één voor één te bekijken. De twee aan de kant van het platteland zijn Romeins, van grote blokken steen uit de Valpolicella, zonder mortel geplaatst. De toren aan de oever en de naastgelegen boog zijn Scaligeri, van baksteen. De twee in het midden, met de grote cirkel, zijn Venetiaans, herbouwd door fra Giocondo.
Mis niet de riviergod uitgehouwen op de sluitsteen van de tweede Romeinse boog: het bewijst dat de brug in de keizertijd werd gerestaureerd. En de raampjes boven de pijlers: ze lieten het water bij hoogwater weglopen en gaven tegelijk ritme aan de bogen.
Deze brug is ouder dan de straten eromheen. Toen Verona in 89 voor Christus kolonie werd en binnen de bocht van de Adige werd herbouwd, met een schaakbordpatroon van straten, stond de brug er al. Daarom ligt hij niet gericht zoals de Romeinse straten.
De plek is niet toevallig. Sinds de prehistorie was hier een doorwaadbare plaats, aan het begin van de stad zelf: de rivier vernauwt zich tot 92 meter en de stroming verliest na de brede bocht kracht. In 148 voor Christus werd een eerste houten brug gebouwd voor de via Postumia; daarna kwam die van steen.
Zijn leven was allesbehalve rustig. Overstromingen en gedeeltelijke instortingen volgden elkaar op in 1007, 1153, 1232 en 1239. In 1298 liet Alberto della Scala de toren aan de stadskant restaureren en de naastgelegen boog herbouwen; in 1368 bouwde Cansignorio er een aquaduct op dat water bracht naar huizen in het centrum en naar de fontein van Madonna Verona op de Piazza delle Erbe.
Op de brug stonden ook houten huizen van schippers en molenaars, winkeltjes en herbergen. De hutjes werden begin negentiende eeuw verwijderd, omdat ze niet pasten bij de grootsheid van het monument.
De ergste wond kwam op 24 april 1945: de terugtrekkende Duitsers bliezen hem op en alleen de boog aan de stadskant bleef staan. Superintendent Piero Gazzola koos ervoor hem te herbouwen zoals hij was en waar hij was.
Uit de rivier werden de originele blokken gehaald: 529 kwamen terug op hun plaats, 379 werden toegevoegd, waarvan 169 verkregen uit opnieuw bewerkt origineel materiaal. De werken werden op 3 maart 1959 voltooid.