Omschrijving
De Ponte Scaligero, of brug van Castelvecchio, is een versterkte brug van rode baksteen en natuursteen over de Adige in Verona, naast het kasteel waaraan hij zijn naam ontleent. Hij is ruim 120 meter lang en alleen te voet te bereiken.
Het is geen gewone brug: hij hoort bij de vesting. Aan beide kanten wordt hij beschermd door muren met zwaluwstaartkantelen, met weergangen en schietgaten, en aan de stadskant door de indrukwekkende hoofdtoren van het kasteel. Aan de andere kant stond vroeger een toren, die de Fransen in de negentiende eeuw onthoofdden.
Het meest de moeite waard is de grote boog, bijna 49 meter breed, met aan weerszijden twee kleinere van 29 en 24 meter. Volgens sommige onderzoekers was hij bij de bouw de breedste van Europa. De drie bogen verschillen, omdat ze zijn ontworpen voor de stromingen van de Adige in deze bocht van de rivier.
Als je naar de twee grote pijlers kijkt, met vijfhoekige voet en als de boeg van een schip tegen de stroom in gericht, zie je hoe stevig hij is. De grootste was versierd met vijftien Korintische kapitelen en fragmenten van Romeinse reliëfs, hergebruikt als bouwmateriaal.
Zijn geschiedenis begint met angst. Cangrande II della Scala liet hem tussen 1354 en 1356 bouwen om zijn kasteel een vluchtweg naar Tirol te geven, voor het geval een van de vijandige facties in de stad in opstand kwam.
Daarom liepen er eeuwenlang alleen soldaten over. De inwoners van Verona mochten hem pas aan het einde van de negentiende eeuw over, toen Verona deel van het Koninkrijk Italië werd en de militaire beperkingen begonnen te verdwijnen.
Toen kwam 24 april 1945: de terugtrekkende Duitsers bliezen alle bruggen van de stad op. De pijlers hielden deels stand en Verona koos ervoor hem te herbouwen zoals hij was, zonder een nieuwe te bouwen.
De werkzaamheden duurden tot 1951. De bedding van de Adige werd van puin gezuiverd en de heel gebleven blokken kwamen weer op hun plaats, dankzij foto’s en metingen die vlak voor de verwoesting waren gemaakt.
Beschadigde stenen werden vervangen door steen uit dezelfde middeleeuwse steengroeve in San Giorgio di Valpolicella. De nieuwe bakstenen kwamen van sloopwerken en steenovens in Verona en Mantua.
Op één punt zijn de bronnen voorzichtig: de naam van de ontwerper is onbekend. Een document uit 1495 noemt een zekere Guglielmo Bevilacqua, hoofdpersoon van een legende: Cangrande II zou hem een zwaard hebben geschonken dat voor dat van Sint-Maarten doorging.
Het is geen gewone brug: hij hoort bij de vesting. Aan beide kanten wordt hij beschermd door muren met zwaluwstaartkantelen, met weergangen en schietgaten, en aan de stadskant door de indrukwekkende hoofdtoren van het kasteel. Aan de andere kant stond vroeger een toren, die de Fransen in de negentiende eeuw onthoofdden.
Het meest de moeite waard is de grote boog, bijna 49 meter breed, met aan weerszijden twee kleinere van 29 en 24 meter. Volgens sommige onderzoekers was hij bij de bouw de breedste van Europa. De drie bogen verschillen, omdat ze zijn ontworpen voor de stromingen van de Adige in deze bocht van de rivier.
Als je naar de twee grote pijlers kijkt, met vijfhoekige voet en als de boeg van een schip tegen de stroom in gericht, zie je hoe stevig hij is. De grootste was versierd met vijftien Korintische kapitelen en fragmenten van Romeinse reliëfs, hergebruikt als bouwmateriaal.
Zijn geschiedenis begint met angst. Cangrande II della Scala liet hem tussen 1354 en 1356 bouwen om zijn kasteel een vluchtweg naar Tirol te geven, voor het geval een van de vijandige facties in de stad in opstand kwam.
Daarom liepen er eeuwenlang alleen soldaten over. De inwoners van Verona mochten hem pas aan het einde van de negentiende eeuw over, toen Verona deel van het Koninkrijk Italië werd en de militaire beperkingen begonnen te verdwijnen.
Toen kwam 24 april 1945: de terugtrekkende Duitsers bliezen alle bruggen van de stad op. De pijlers hielden deels stand en Verona koos ervoor hem te herbouwen zoals hij was, zonder een nieuwe te bouwen.
De werkzaamheden duurden tot 1951. De bedding van de Adige werd van puin gezuiverd en de heel gebleven blokken kwamen weer op hun plaats, dankzij foto’s en metingen die vlak voor de verwoesting waren gemaakt.
Beschadigde stenen werden vervangen door steen uit dezelfde middeleeuwse steengroeve in San Giorgio di Valpolicella. De nieuwe bakstenen kwamen van sloopwerken en steenovens in Verona en Mantua.
Op één punt zijn de bronnen voorzichtig: de naam van de ontwerper is onbekend. Een document uit 1495 noemt een zekere Guglielmo Bevilacqua, hoofdpersoon van een legende: Cangrande II zou hem een zwaard hebben geschonken dat voor dat van Sint-Maarten doorging.