Opis
Bazylika San Zeno to jeden z wielkich romańskich kościołów północnych Włoch, w dzielnicy noszącej imię patrona Werony. Z zewnątrz uderzają złocisty tuf i brązowy portal, w środku drewniany strop w kształcie kila statku i krypta pełna kolumn.
Na fasadzie rozeta, zwana Kołem Fortuny, jest dziełem Brioloto: sześć rzeźbionych postaci wspina się i opada wzdłuż jej obręczy, by pokazać, jak zmienia się los. Poniżej protyron mistrza Niccolò spoczywa na dwóch lwach, które trzymają pod łapami dwóch intruzów.
Brązowy portal to księga do przeglądania: 73 płyciny odlane przez różnych mistrzów, w różnych epokach, przymocowane do drewna bez widocznej symetrii. Opowiadają sceny ze Starego i Nowego Testamentu oraz cuda świętego Zenona.
Po bokach portalu 18 płaskorzeźb z kamienia przedstawia Księgę Rodzaju, życie Chrystusa, a nawet Teodoryka, króla Gotów, który trafia między potępionych.
W środku drewniany strop w kształcie kila statku pochodzi z lat 1385–1389. Potem wchodzi się do prezbiterium, gdzie w małej lewej absydzie stoi śmiejący się święty Zenon, XII-wieczna statua, która dla wiernych weroneńczyków jest ikoną. Na głównym ołtarzu stoi Ołtarz San Zeno Andrei Mantegni, arcydzieło renesansu.
Pod prezbiterium schodzi się do krypty, lasu 49 kolumn, każda z innym rzeźbionym kapitelem, z 54 sklepieniami krzyżowymi. W głębi spoczywa święty Zenon, ubrany jak biskup, z twarzą zakrytą srebrną maską.
Zenon był ósmym biskupem Werony i zmarł między 372 a 380 rokiem. Na jego grobie powstał pierwszy kościół, a od tamtej pory nastąpiło co najmniej pięć kolejnych. Dzisiejszy odbudowano po trzęsieniu ziemi w 1117 roku, a około 1138 roku znaczna część obecnego kościoła była gotowa.
Wojska Napoleona zabrały ołtarz Mantegni w 1797 roku: górną część odzyskano po latach, predella została we Francji, a w kościele wisi kopia. W rogu lewej nawy stoi za to wielka czara z czerwonego porfiru, szeroka na ponad dwa metry, pochodząca z rzymskich term miasta.
Bazylika zainspirowała poetów takich jak Dante, Carducci, Heine i D'Annunzio. Obok kościoła zachowały się krużganek, kaplica świętego Benedykta i dzwonnica, zaczęta w 1045 roku i ukończona około 1178.
Koniecznie zobacz
• Brązowy portal.
• Ołtarz San Zeno Mantegni.
• Śmiejącego się świętego Zenona.
• Kryptę.
Czy wiesz, że…?
• Według legendy wielką porfirową czarę przyniósł z Syrii diabeł, pokonany przez świętego Zenona: rysy na niej to ślady jego pazurów.
• Żeby wejść, pokonuje się kilka stopni w górę, a potem kilka w dół: pierwsze symbolizują oderwanie od spraw tego świata, drugie pokorę.
Na fasadzie rozeta, zwana Kołem Fortuny, jest dziełem Brioloto: sześć rzeźbionych postaci wspina się i opada wzdłuż jej obręczy, by pokazać, jak zmienia się los. Poniżej protyron mistrza Niccolò spoczywa na dwóch lwach, które trzymają pod łapami dwóch intruzów.
Brązowy portal to księga do przeglądania: 73 płyciny odlane przez różnych mistrzów, w różnych epokach, przymocowane do drewna bez widocznej symetrii. Opowiadają sceny ze Starego i Nowego Testamentu oraz cuda świętego Zenona.
Po bokach portalu 18 płaskorzeźb z kamienia przedstawia Księgę Rodzaju, życie Chrystusa, a nawet Teodoryka, króla Gotów, który trafia między potępionych.
W środku drewniany strop w kształcie kila statku pochodzi z lat 1385–1389. Potem wchodzi się do prezbiterium, gdzie w małej lewej absydzie stoi śmiejący się święty Zenon, XII-wieczna statua, która dla wiernych weroneńczyków jest ikoną. Na głównym ołtarzu stoi Ołtarz San Zeno Andrei Mantegni, arcydzieło renesansu.
Pod prezbiterium schodzi się do krypty, lasu 49 kolumn, każda z innym rzeźbionym kapitelem, z 54 sklepieniami krzyżowymi. W głębi spoczywa święty Zenon, ubrany jak biskup, z twarzą zakrytą srebrną maską.
Zenon był ósmym biskupem Werony i zmarł między 372 a 380 rokiem. Na jego grobie powstał pierwszy kościół, a od tamtej pory nastąpiło co najmniej pięć kolejnych. Dzisiejszy odbudowano po trzęsieniu ziemi w 1117 roku, a około 1138 roku znaczna część obecnego kościoła była gotowa.
Wojska Napoleona zabrały ołtarz Mantegni w 1797 roku: górną część odzyskano po latach, predella została we Francji, a w kościele wisi kopia. W rogu lewej nawy stoi za to wielka czara z czerwonego porfiru, szeroka na ponad dwa metry, pochodząca z rzymskich term miasta.
Bazylika zainspirowała poetów takich jak Dante, Carducci, Heine i D'Annunzio. Obok kościoła zachowały się krużganek, kaplica świętego Benedykta i dzwonnica, zaczęta w 1045 roku i ukończona około 1178.
Koniecznie zobacz
• Brązowy portal.
• Ołtarz San Zeno Mantegni.
• Śmiejącego się świętego Zenona.
• Kryptę.
Czy wiesz, że…?
• Według legendy wielką porfirową czarę przyniósł z Syrii diabeł, pokonany przez świętego Zenona: rysy na niej to ślady jego pazurów.
• Żeby wejść, pokonuje się kilka stopni w górę, a potem kilka w dół: pierwsze symbolizują oderwanie od spraw tego świata, drugie pokorę.