Opis
Kościół San Fermo Maggiore to w istocie dwa kościoły jeden nad drugim, w historycznym centrum Werony, poświęcone męczennikom Fermo i Rustico. Na dole romański kościół benedyktynów, w półmroku; na górze franciszkanów, wielki i jasny, z drewnianym sufitem w kształcie odwróconego okrętu.
Największą atrakcją jest właśnie ten sufit w kształcie stępki: drewniany podwieszany strop jak odwrócony okręt, ozdobiony dwiema galeriami świętych na 416 deskach malowanych w XIV wieku. Bombardowanie z 2 lutego 1945 roku podpaliło kościół, ale sufit doznał tylko lekkich uszkodzeń.
Równie warte obejrzenia jest mauzoleum Brenzoni z 1426 roku, dzieło florenckiego rzeźbiarza Nanniego di Bartolo: przedstawia Zmartwychwstanie. Boki baldachimu pokrył freskami Pisanello, malując Zwiastowanie, Dziewicę i archanioła Gabriela.
W kaplicy Alighieri, po prawej, spoczywają ostatni bezpośredni potomkowie Dantego. Tu młody Paolo Veronese namalował ołtarz dla pierwszych właścicieli kaplicy, dziś w Castelvecchio. Warto poszukać też resztek fresków z wiwatującymi aniołami Stefana z Werony i marmurowej, biało-czerwonej ambony z 1396 roku.
Kościół dolny to kameralne wnętrze: trzy nawy ze sklepieniami krzyżowymi, światło wpadające przez małe szczeliny i drewniany krucyfiks z XVI wieku w centralnej absydzie. Na ścianach zachowały się freski wotywne z XI–XVI wieku.
Na zewnątrz fasada pokazuje dwie epoki: na dole romański kamień, wyżej gotyckie cegły. Portal ma brązowe drzwi Luciana Minguzziego z 24 płycinami o historiach obu świętych. Wokół portalu stoją grobowce znakomitych osób, a za kościołem wielokątne absydy.
Historia franciszkanów tutaj to długa walka. Od 1232 roku prosili benedyktynów o klasztor: potrzeba było dwóch papieży i biskupa, który jednak był wtedy więźniem w Wenecji. Mnisi ustąpili dopiero w 1260 roku.
Nowi właściciele przebudowali kościół górny. Na łuku tęczowym namalowano dwóch, którzy im pomogli: Guglielma da Castelbarco, przyjaciela Cangrande I della Scala, i przeora brata Daniela Gusmeria.
Potem wielkie weroneńskie rody rywalizowały o pochówek tutaj, wraz z Alighierimi. W 2018 roku w krużgankach znaleziono grobowiec, prawdopodobnie wielkiego mistrza templariuszy Arnolda z Torroja, zmarłego w Weronie w 1184 roku.
Największą atrakcją jest właśnie ten sufit w kształcie stępki: drewniany podwieszany strop jak odwrócony okręt, ozdobiony dwiema galeriami świętych na 416 deskach malowanych w XIV wieku. Bombardowanie z 2 lutego 1945 roku podpaliło kościół, ale sufit doznał tylko lekkich uszkodzeń.
Równie warte obejrzenia jest mauzoleum Brenzoni z 1426 roku, dzieło florenckiego rzeźbiarza Nanniego di Bartolo: przedstawia Zmartwychwstanie. Boki baldachimu pokrył freskami Pisanello, malując Zwiastowanie, Dziewicę i archanioła Gabriela.
W kaplicy Alighieri, po prawej, spoczywają ostatni bezpośredni potomkowie Dantego. Tu młody Paolo Veronese namalował ołtarz dla pierwszych właścicieli kaplicy, dziś w Castelvecchio. Warto poszukać też resztek fresków z wiwatującymi aniołami Stefana z Werony i marmurowej, biało-czerwonej ambony z 1396 roku.
Kościół dolny to kameralne wnętrze: trzy nawy ze sklepieniami krzyżowymi, światło wpadające przez małe szczeliny i drewniany krucyfiks z XVI wieku w centralnej absydzie. Na ścianach zachowały się freski wotywne z XI–XVI wieku.
Na zewnątrz fasada pokazuje dwie epoki: na dole romański kamień, wyżej gotyckie cegły. Portal ma brązowe drzwi Luciana Minguzziego z 24 płycinami o historiach obu świętych. Wokół portalu stoją grobowce znakomitych osób, a za kościołem wielokątne absydy.
Historia franciszkanów tutaj to długa walka. Od 1232 roku prosili benedyktynów o klasztor: potrzeba było dwóch papieży i biskupa, który jednak był wtedy więźniem w Wenecji. Mnisi ustąpili dopiero w 1260 roku.
Nowi właściciele przebudowali kościół górny. Na łuku tęczowym namalowano dwóch, którzy im pomogli: Guglielma da Castelbarco, przyjaciela Cangrande I della Scala, i przeora brata Daniela Gusmeria.
Potem wielkie weroneńskie rody rywalizowały o pochówek tutaj, wraz z Alighierimi. W 2018 roku w krużgankach znaleziono grobowiec, prawdopodobnie wielkiego mistrza templariuszy Arnolda z Torroja, zmarłego w Weronie w 1184 roku.