Opis
Kościół Sant'Anastasia to największy kościół Werony i jej najważniejszy gotycki zabytek, przy placu noszącym jego imię, o dwa kroki od Ponte Pietra. Z zewnątrz jest ceglany i niedokończony, w środku ma trzy wielkie nawy z filarami z czerwonego marmuru i arcydzieła w każdej kaplicy.
Ściśle mówiąc, nazwa nie jest jego: dominikanie poświęcili go świętemu Piotrowi z Werony, męczennikowi, ale weroneńczycy nadal nazywali go tak jak jeden z dwóch kościółków, które stały tu wcześniej, Sant'Anastasia i San Remigio. Prace rozpoczęto w 1290 roku, przy wsparciu Scaligerów i innych wielkich rodzin, i trwały ponad sto pięćdziesiąt lat.
Fasada, niekompletna, jest ceglana i ma tylko jeden ukończony element: XV-wieczny portal dwudzielny, z pięcioma nałożonymi na siebie łukami wspartymi na kolumnach z czerwonych, białych i czarnych marmurów. Na architrawie sześć scen z życia Chrystusa, wyrzeźbionych przez Maestro di Sant'Anastasia.
U wejścia dwaj wąsaci garbusy podtrzymują kropielnice, z zatroskaną miną. Drugi nazywa się też Pasquino, bo wszedł do bazyliki w Niedzielę Wielkanocną 1591 roku. Pierwszy, z 1491 roku, przypisuje się Gabrielowi Caliariemu, ojcu Paola zwanego Veronese.
Wnętrze ma trzy nawy podzielone monumentalnymi walcowatymi filarami i wielki transept. Także posadzka to dzieło sztuki: białe, czerwone i czarne marmury powtarzają kolory fasady, a wykładanie zaczął w 1462 roku Pietro da Porlezza.
Arcydziełem jest Święty Jerzy i księżniczka Pisanella, freskowany w latach 1433–1438 nad łukiem kaplicy Pellegrini: baśniowy i rycerski świat w czystej, eleganckiej kresce. W tej samej kaplicy jest 24 terakotowych płycin Michele da Firenze z 1435 roku.
W prezbiterium, po lewej stronie, stoi pomnik Cortesii Serego, kondotiera z czasów Scaligerów, z jego postacią konną w zbroi nad sarkofagiem. Wśród kaplic jest ołtarz Fregoso Danesego Cattaneo, chwalony przez Giorgia Vasariego.
Wzdłuż fasady, po lewej, stoi arka: to arka Guglielma da Castelbarco, pierwsza monumentalna arka «z baldachimem», która kilka lat później zainspirowała Arche Scaligere.
Bazylikę konsekrowano 22 października 1471 roku, ale budowa trwała jeszcze ponad dwa stulecia. Fasady nigdy nie dokończono.
Ściśle mówiąc, nazwa nie jest jego: dominikanie poświęcili go świętemu Piotrowi z Werony, męczennikowi, ale weroneńczycy nadal nazywali go tak jak jeden z dwóch kościółków, które stały tu wcześniej, Sant'Anastasia i San Remigio. Prace rozpoczęto w 1290 roku, przy wsparciu Scaligerów i innych wielkich rodzin, i trwały ponad sto pięćdziesiąt lat.
Fasada, niekompletna, jest ceglana i ma tylko jeden ukończony element: XV-wieczny portal dwudzielny, z pięcioma nałożonymi na siebie łukami wspartymi na kolumnach z czerwonych, białych i czarnych marmurów. Na architrawie sześć scen z życia Chrystusa, wyrzeźbionych przez Maestro di Sant'Anastasia.
U wejścia dwaj wąsaci garbusy podtrzymują kropielnice, z zatroskaną miną. Drugi nazywa się też Pasquino, bo wszedł do bazyliki w Niedzielę Wielkanocną 1591 roku. Pierwszy, z 1491 roku, przypisuje się Gabrielowi Caliariemu, ojcu Paola zwanego Veronese.
Wnętrze ma trzy nawy podzielone monumentalnymi walcowatymi filarami i wielki transept. Także posadzka to dzieło sztuki: białe, czerwone i czarne marmury powtarzają kolory fasady, a wykładanie zaczął w 1462 roku Pietro da Porlezza.
Arcydziełem jest Święty Jerzy i księżniczka Pisanella, freskowany w latach 1433–1438 nad łukiem kaplicy Pellegrini: baśniowy i rycerski świat w czystej, eleganckiej kresce. W tej samej kaplicy jest 24 terakotowych płycin Michele da Firenze z 1435 roku.
W prezbiterium, po lewej stronie, stoi pomnik Cortesii Serego, kondotiera z czasów Scaligerów, z jego postacią konną w zbroi nad sarkofagiem. Wśród kaplic jest ołtarz Fregoso Danesego Cattaneo, chwalony przez Giorgia Vasariego.
Wzdłuż fasady, po lewej, stoi arka: to arka Guglielma da Castelbarco, pierwsza monumentalna arka «z baldachimem», która kilka lat później zainspirowała Arche Scaligere.
Bazylikę konsekrowano 22 października 1471 roku, ale budowa trwała jeszcze ponad dwa stulecia. Fasady nigdy nie dokończono.