Opis
Kościół Santa Maria Antica to niewielki kościół romański w historycznym centrum Werony, w rogu Piazza dei Signori, obok grobowców Scaligerów. Była to kaplica Scaligerów, panów miasta, i od razu rozpoznasz ją po grobowcu nad portalem.
Ten grobowiec to sarkofag Cangrande I della Scala, najsłynniejszego z władców Werony, nad bocznym portalem wejściowym. Znajduje się w łuku trójlistnym, a na szczycie ma konny posąg władcy, przypisywany Giovanniemu di Rigino: to, co widać, to kopia, oryginał jest w muzeum w Castelvecchio.
Tuż obok stoją grobowce Scaligerów, monumentalna nekropolia rodu, wzniesiona w XIII i XIV wieku. Mieszczą sarkofagi Mastina I, Alberta I, Bartolomea I, Cangrande II, Bartolomea II oraz bardziej monumentalne Mastina II i Cansignoria.
Z zewnątrz kościół jest ukryty między budynkami, a fasada jest słabo widoczna. Bardziej odsłonięty jest północny bok, z naprzemiennych warstw tufu i cegły, jak w wielu romańskich kościołach Werony.
W środku panuje półmrok. Trzy nawy rozdzielają dwa rzędy po pięć kolumn z kwadratowymi kapitelami, niczym wielkie sześciany bez zwierzęcych ani roślinnych zdobień. Niewiele światła wpada przez wąskie szczeliny w murach z pasów tufu i cegły.
Na ołtarzu głównym wisi obraz ołtarzowy z Ofiarowaniem Jezusa w świątyni, przypisywany Antoniowi Giarola. Z pierwotnej budowli zostały fragment cyborium wmurowany w ścianę i kawałek mozaiki z biało-czarnych kostek.
Kościół jest starszy niż Scaligerowie. Powstał w latach 744–745 dla klasztoru żeńskiego założonego przez dwie siostry pochodzenia germańskiego, Auctondę i Natalię, obok dworu królów longobardzkich.
W 1117 roku trzęsienie ziemi zniszczyło kościół longobardzki. Odbudowano go w stylu romańskim i konsekrował go 11 listopada 1185 roku patriarcha Akwilei.
W XVII wieku wnętrze wypełniły barokowe sztukaterie. Na przełomie XIX i XX wieku renowacja usunęła je, aby przywrócić średniowieczny wygląd: ta interwencja była bardzo krytykowana, bo niektóre rekonstrukcje mogły być arbitralne.
Ten grobowiec to sarkofag Cangrande I della Scala, najsłynniejszego z władców Werony, nad bocznym portalem wejściowym. Znajduje się w łuku trójlistnym, a na szczycie ma konny posąg władcy, przypisywany Giovanniemu di Rigino: to, co widać, to kopia, oryginał jest w muzeum w Castelvecchio.
Tuż obok stoją grobowce Scaligerów, monumentalna nekropolia rodu, wzniesiona w XIII i XIV wieku. Mieszczą sarkofagi Mastina I, Alberta I, Bartolomea I, Cangrande II, Bartolomea II oraz bardziej monumentalne Mastina II i Cansignoria.
Z zewnątrz kościół jest ukryty między budynkami, a fasada jest słabo widoczna. Bardziej odsłonięty jest północny bok, z naprzemiennych warstw tufu i cegły, jak w wielu romańskich kościołach Werony.
W środku panuje półmrok. Trzy nawy rozdzielają dwa rzędy po pięć kolumn z kwadratowymi kapitelami, niczym wielkie sześciany bez zwierzęcych ani roślinnych zdobień. Niewiele światła wpada przez wąskie szczeliny w murach z pasów tufu i cegły.
Na ołtarzu głównym wisi obraz ołtarzowy z Ofiarowaniem Jezusa w świątyni, przypisywany Antoniowi Giarola. Z pierwotnej budowli zostały fragment cyborium wmurowany w ścianę i kawałek mozaiki z biało-czarnych kostek.
Kościół jest starszy niż Scaligerowie. Powstał w latach 744–745 dla klasztoru żeńskiego założonego przez dwie siostry pochodzenia germańskiego, Auctondę i Natalię, obok dworu królów longobardzkich.
W 1117 roku trzęsienie ziemi zniszczyło kościół longobardzki. Odbudowano go w stylu romańskim i konsekrował go 11 listopada 1185 roku patriarcha Akwilei.
W XVII wieku wnętrze wypełniły barokowe sztukaterie. Na przełomie XIX i XX wieku renowacja usunęła je, aby przywrócić średniowieczny wygląd: ta interwencja była bardzo krytykowana, bo niektóre rekonstrukcje mogły być arbitralne.