Opis
Kościół Santo Stefano stoi w Veronetcie, na brzegu Adygi, w pobliżu Ponte Pietra. To kościół w większości romański, ale pod żółtym kamieniem i czerwoną cegłą kryje ślady piętnastu wieków historii.
Na zewnątrz dwuspadowa fasada przeplata żółty tuf i czerwoną cegłę. Nad skrzyżowaniem dachów wznosi się ośmioboczna ceglana tiburio (wieża nad skrzyżowaniem naw) z szesnastoma biforiami na dwóch kondygnacjach: w Weronie nie ma drugiej takiej.
Jeśli przyjrzysz się uważnie blokom fasady, odkryjesz graffiti w średniowiecznej łacinie. To małe kroniki wykute w kamieniu: przerwany wał w 1195 roku, przybycie cesarza Fryderyka II, kilka bitew.
Wewnątrz plan w kształcie litery T ma trzy poziomy: nawę, podwyższony transept i pod nim kryptę, zbudowaną około X wieku. Sklepienie krzyżowe wspiera się na ośmiu kolumnach z czerwonego weroneńskiego marmuru i czterech z sjenitu, prawdopodobnie egipskiego.
W transepcie szukaj gotyckich fresków Giacoma da Riva, z Madonną karmiącą Dzieciątko (1388), i Martina da Verona, Zwiastowania odkrytego w całości na nowo w 1920 roku. W prezbiterium stoi kamienna katedra biskupia, starsza niż VIII wiek.
Z boku wznosi się barokowa kaplica Niewiniątek, zwana też Varalli, zbudowana w latach 1618–1621. Manierystyczne sztukaterie pokrywają całe wnętrze, a obrazy ołtarzowe są dziełem Ottina, Bassettiego i Turchiego. Według tradycji przechowuje szczątki czworga dzieci z rzezi niewiniątek wywołanej przez Heroda.
Historia zaczyna się przed kościołem. Ołtarze poświęcone Izydzie każą przypuszczać, że stała tu rzymska świątynia, a w 1998 roku, przy remoncie posadzki, archeolodzy zeszli dwa i pół metra w dół i znaleźli domki z epoki żelaza: pierwszych mieszkańców Werony.
Kościół powstał niedługo po 415 roku, kiedy w Jerozolimie odnaleziono relikwie świętego Szczepana. Teodoryk kazał go zburzyć, a potem odbudować, w latach 532–540. W 1117 roku trzęsienie ziemi uszkodziło go tylko częściowo.
Na zewnątrz dwuspadowa fasada przeplata żółty tuf i czerwoną cegłę. Nad skrzyżowaniem dachów wznosi się ośmioboczna ceglana tiburio (wieża nad skrzyżowaniem naw) z szesnastoma biforiami na dwóch kondygnacjach: w Weronie nie ma drugiej takiej.
Jeśli przyjrzysz się uważnie blokom fasady, odkryjesz graffiti w średniowiecznej łacinie. To małe kroniki wykute w kamieniu: przerwany wał w 1195 roku, przybycie cesarza Fryderyka II, kilka bitew.
Wewnątrz plan w kształcie litery T ma trzy poziomy: nawę, podwyższony transept i pod nim kryptę, zbudowaną około X wieku. Sklepienie krzyżowe wspiera się na ośmiu kolumnach z czerwonego weroneńskiego marmuru i czterech z sjenitu, prawdopodobnie egipskiego.
W transepcie szukaj gotyckich fresków Giacoma da Riva, z Madonną karmiącą Dzieciątko (1388), i Martina da Verona, Zwiastowania odkrytego w całości na nowo w 1920 roku. W prezbiterium stoi kamienna katedra biskupia, starsza niż VIII wiek.
Z boku wznosi się barokowa kaplica Niewiniątek, zwana też Varalli, zbudowana w latach 1618–1621. Manierystyczne sztukaterie pokrywają całe wnętrze, a obrazy ołtarzowe są dziełem Ottina, Bassettiego i Turchiego. Według tradycji przechowuje szczątki czworga dzieci z rzezi niewiniątek wywołanej przez Heroda.
Historia zaczyna się przed kościołem. Ołtarze poświęcone Izydzie każą przypuszczać, że stała tu rzymska świątynia, a w 1998 roku, przy remoncie posadzki, archeolodzy zeszli dwa i pół metra w dół i znaleźli domki z epoki żelaza: pierwszych mieszkańców Werony.
Kościół powstał niedługo po 415 roku, kiedy w Jerozolimie odnaleziono relikwie świętego Szczepana. Teodoryk kazał go zburzyć, a potem odbudować, w latach 532–540. W 1117 roku trzęsienie ziemi uszkodziło go tylko częściowo.