Opis
Domus Mercatorum, czyli Dom Kupców, to średniowieczny budynek wychodzący na Piazza delle Erbe w Weronie. Zbudowano go w latach 1301–1304 dla cechów rzemiosł i zawodów, z podcieniem z łuków z białego kamienia i cegły.
Warto przyjrzeć się fasadzie. Na parterze jest podcień z arkad półkolistych, z kolumnami z różowawego kamienia i kapitelami toskańskimi, przeplatanymi co trzy przęsła filarami obłożonymi płytami z białego marmuru. Łuki wykonano z klińców białego kamienia i cegieł w naprzemiennych pasach.
Na pierwszym piętrze otwierają się biforia z podwójnymi kolumienkami z kamienia. Mur z cegły licowej wieńczą blanki, które jednak nie są średniowieczne: dodano je podczas XIX-wiecznej renowacji, która chciała przywrócić budynkowi pierwotny wygląd.
Elewacje wychodzą na Piazza delle Erbe, via dei Pellicciai i via Portici, wszystkie z tym samym podcieniem na parterze.
W średniowiecznej Weronie kupcy znaczyli więcej, niż się sądzi. Cechy rzemiosł i zawodów odgrywały pierwszoplanową rolę nie tylko w gospodarce, ale i w polityce: dzięki ich wpływom Scaligerowie zdołali przejąć władzę i stworzyć pierwszą sygnorię miasta.
Alberto I della Scala, tuż przed śmiercią, zamówił dla nich murowany budynek, który miał służyć jako miejsce transakcji. Wcześniej, na początku XIII wieku, stała tu drewniana konstrukcja dla Arte della Lana.
Tutaj handlowano, a podestà Domu Kupców sądził spory między kupcami. Z czasem Scaligerowie skupili władzę, a kompetencje cechów ograniczyły się do handlu i wytwórczości.
Budynek nigdy nie zmienił przeznaczenia. W 1802 roku stał się siedzibą izby handlowej, a w latach 1878–1884 przeszedł wielką renowację z pracami wzmacniającymi i odnowieniem fasady.
Drugiego lipca 1952 roku pożar poważnie uszkodził siedemnastowieczne wyposażenie sali archiwum, stropy podcienia i więźby dachu. Prace trwały do 1954 roku.
Warto przyjrzeć się fasadzie. Na parterze jest podcień z arkad półkolistych, z kolumnami z różowawego kamienia i kapitelami toskańskimi, przeplatanymi co trzy przęsła filarami obłożonymi płytami z białego marmuru. Łuki wykonano z klińców białego kamienia i cegieł w naprzemiennych pasach.
Na pierwszym piętrze otwierają się biforia z podwójnymi kolumienkami z kamienia. Mur z cegły licowej wieńczą blanki, które jednak nie są średniowieczne: dodano je podczas XIX-wiecznej renowacji, która chciała przywrócić budynkowi pierwotny wygląd.
Elewacje wychodzą na Piazza delle Erbe, via dei Pellicciai i via Portici, wszystkie z tym samym podcieniem na parterze.
W średniowiecznej Weronie kupcy znaczyli więcej, niż się sądzi. Cechy rzemiosł i zawodów odgrywały pierwszoplanową rolę nie tylko w gospodarce, ale i w polityce: dzięki ich wpływom Scaligerowie zdołali przejąć władzę i stworzyć pierwszą sygnorię miasta.
Alberto I della Scala, tuż przed śmiercią, zamówił dla nich murowany budynek, który miał służyć jako miejsce transakcji. Wcześniej, na początku XIII wieku, stała tu drewniana konstrukcja dla Arte della Lana.
Tutaj handlowano, a podestà Domu Kupców sądził spory między kupcami. Z czasem Scaligerowie skupili władzę, a kompetencje cechów ograniczyły się do handlu i wytwórczości.
Budynek nigdy nie zmienił przeznaczenia. W 1802 roku stał się siedzibą izby handlowej, a w latach 1878–1884 przeszedł wielką renowację z pracami wzmacniającymi i odnowieniem fasady.
Drugiego lipca 1952 roku pożar poważnie uszkodził siedemnastowieczne wyposażenie sali archiwum, stropy podcienia i więźby dachu. Prace trwały do 1954 roku.