Opis
Katedra w Weronie, katedra Santa Maria Assunta, to kościół macierzysty miasta i mały świat nakładających się epok: romańskie wnętrze z tufu i cegły, gotyckie i renesansowe wnętrze, a obok szczątki dwóch kościołów wczesnochrześcijańskich.
Należy do zespołu z krużgankiem Canonici, baptysterium i kościołem Sant'Elena.
Na zewnątrz uderza podwójny protyron mistrza Niccolò, z kolumienkami skręconymi nad dwoma gryfami. Wokół portalu są święci i dwóch rycerzy: Roland i Oliwier, paladyni Karola Wielkiego. Wyżej wyrzeźbiono trzy medaliony z cnotami teologalnymi, a na górze rozeta oświetla nawę.
W środku trzy nawy z filarami wiązkowymi z czerwonego weroneńskiego marmuru. Prezbiterium chroni półkolisty tornacoro Michele Sanmicheliego z kolumnami jońskimi, a chór ozdobił freskami Francesco Torbido według rysunków Giulia Romana: sceny biblijne we wnętrzu wielkiej namalowanej klasycznej architektury.
W pierwszej kaplicy po lewej jest Wniebowzięcie Tycjana, na ołtarzu przeprojektowanym przez Jacopa Sansovina. Zabrali je Francuzi w 1797 roku, a potem oddano je Włochom. W innych kaplicach są dzieła Liberalego da Verona, Francesca Morone, Falconetta i Nicola Giolfina.
Kaplica Memo w prawej nawie została zbudowana w 1435 roku z polecenia biskupa Guida Memo i ozdobiona freskami rok później przez Jacopa Belliniego. Stąd schodzi się do krypty biskupów weroneńskich. W kaplicy Mazzanti jest gotycki pomnik świętej Agaty, czuwają nad nią cztery anioły.
Pod katedrą i obok niej są szczątki wcześniejszych kościołów. Pierwszy, z IV wieku, powstał być może na miejscu świątyni Minerwy; zastąpił go drugi, większy. Ślady archeologiczne zachowały się w krużganku Canonici i pod kościołem Sant'Elena.
Po katastrofalnym trzęsieniu ziemi w 1117 roku katedrę odbudowano w formach romańskich: baptysterium San Giovanni in Fonte pochodzi z 1123 roku, Sant'Elena została konsekrowana w 1140. Obecną katedrę konsekrował w 1187 roku papież Urban III.
Dzwonnica ma romańską podstawę, renesansowy trzon według projektu Sanmicheliego i komorę dzwonną ukończoną w 1925 roku. Ma 75 metrów, ale powinna mieć ostrosłup o 15–20 metrów wyższy, którego nigdy nie zbudowano z powodów ekonomicznych.
Koniecznie zobacz
• Wniebowzięcie Tycjana.
• Podwójny protyron Niccolò.
• Tornacoro Sanmicheliego.
• Krużganek Canonici i baptysterium.
Czy wiesz, że…?
• Dzwony dzwonnicy wprawia się w ruch ręcznie, zespołem około dwudziestu dzwonników, według techniki koncertów dzwonów po weroneńsku.
• Fasada przybrała ostateczny wygląd w 1587 roku, po ostatnich pracach zleconych przez biskupa Agostina Valiera.
Należy do zespołu z krużgankiem Canonici, baptysterium i kościołem Sant'Elena.
Na zewnątrz uderza podwójny protyron mistrza Niccolò, z kolumienkami skręconymi nad dwoma gryfami. Wokół portalu są święci i dwóch rycerzy: Roland i Oliwier, paladyni Karola Wielkiego. Wyżej wyrzeźbiono trzy medaliony z cnotami teologalnymi, a na górze rozeta oświetla nawę.
W środku trzy nawy z filarami wiązkowymi z czerwonego weroneńskiego marmuru. Prezbiterium chroni półkolisty tornacoro Michele Sanmicheliego z kolumnami jońskimi, a chór ozdobił freskami Francesco Torbido według rysunków Giulia Romana: sceny biblijne we wnętrzu wielkiej namalowanej klasycznej architektury.
W pierwszej kaplicy po lewej jest Wniebowzięcie Tycjana, na ołtarzu przeprojektowanym przez Jacopa Sansovina. Zabrali je Francuzi w 1797 roku, a potem oddano je Włochom. W innych kaplicach są dzieła Liberalego da Verona, Francesca Morone, Falconetta i Nicola Giolfina.
Kaplica Memo w prawej nawie została zbudowana w 1435 roku z polecenia biskupa Guida Memo i ozdobiona freskami rok później przez Jacopa Belliniego. Stąd schodzi się do krypty biskupów weroneńskich. W kaplicy Mazzanti jest gotycki pomnik świętej Agaty, czuwają nad nią cztery anioły.
Pod katedrą i obok niej są szczątki wcześniejszych kościołów. Pierwszy, z IV wieku, powstał być może na miejscu świątyni Minerwy; zastąpił go drugi, większy. Ślady archeologiczne zachowały się w krużganku Canonici i pod kościołem Sant'Elena.
Po katastrofalnym trzęsieniu ziemi w 1117 roku katedrę odbudowano w formach romańskich: baptysterium San Giovanni in Fonte pochodzi z 1123 roku, Sant'Elena została konsekrowana w 1140. Obecną katedrę konsekrował w 1187 roku papież Urban III.
Dzwonnica ma romańską podstawę, renesansowy trzon według projektu Sanmicheliego i komorę dzwonną ukończoną w 1925 roku. Ma 75 metrów, ale powinna mieć ostrosłup o 15–20 metrów wyższy, którego nigdy nie zbudowano z powodów ekonomicznych.
Koniecznie zobacz
• Wniebowzięcie Tycjana.
• Podwójny protyron Niccolò.
• Tornacoro Sanmicheliego.
• Krużganek Canonici i baptysterium.
Czy wiesz, że…?
• Dzwony dzwonnicy wprawia się w ruch ręcznie, zespołem około dwudziestu dzwonników, według techniki koncertów dzwonów po weroneńsku.
• Fasada przybrała ostateczny wygląd w 1587 roku, po ostatnich pracach zleconych przez biskupa Agostina Valiera.