Opis
Palazzo Emilei Forti, zwany też Palazzo Forti, to duży pałac w historycznym centrum Werony. Ma neoklasycystyczną fasadę z podwójnym wejściem, a w środku kryje średniowieczne skrzydło i rzymską ulicę: w kilku krokach przechodzi się przez dwa tysiące lat Werony.
Fasada pochodzi z końca XVIII wieku i została zaprojektowana przez Ignazia Pellegriniego. Dwa bliźniacze łuki z rustykalnym boniowaniem i kolumnami doryckimi tworzą monumentalny portal, który ma robić wrażenie na każdym, kto idzie wąską uliczką.
Wewnątrz znajduje się loggia Ezzelina, najlepiej zachowana część średniowieczna: potrójna arkada zajmująca całą głębokość budynku. Wyżej widać trzy duże zamurowane okna.
Na dziedzińcu namalowany sztuczny pejzaż w stylu neogotyckim, z połowy XIX wieku, tworzy iluzję perspektywy. W środku są dekorowane salony i gabinety, a jedna sala ma freskowany kominek.
To szczegół, którego nie można ominąć, jeśli kochasz archeologię. Pod pałacem wykopaliska z lat osiemdziesiątych odsłoniły wybrukowaną rzymską ulicę z I wieku p.n.e. i pozostałości domus z I wieku.
Średniowieczny pałac zbudowali prawdopodobnie Castelbarco w pierwszych dziesięcioleciach XIII wieku. W latach 1249–1254 używał go jako rezydencji tyran Ezzelino III da Romano. Od 1458 roku należał do Emilei, którzy przybyli z Brescii.
W 1797 roku Napoleon założył tu kwaterę główną. Ale hrabia Francesco Emilei, wrogo nastawiony do Francuzów, wziął udział w Wielkanocy weroneńskiej: został stracony, a pałac splądrowany.
W 1849 roku Pietro Emilei oddał pałac do dyspozycji feldmarszałka Radetzkiego. Potem kupił go kupiec Israele Forti, a w 1935 roku Achille Forti zapisał go gminie wraz ze swoimi zbiorami sztuki.
Od 1938 roku w pałacu mieściła się Galeria Sztuki Nowoczesnej, a na parterze Muzeum Risorgimento. Wystawy Paula Klee (1992) i Wassily'ego Kandinsky'ego (1993) przyniosły mu sławę. Galeria przeniosła się później do Palazzo della Ragione.
Fasada pochodzi z końca XVIII wieku i została zaprojektowana przez Ignazia Pellegriniego. Dwa bliźniacze łuki z rustykalnym boniowaniem i kolumnami doryckimi tworzą monumentalny portal, który ma robić wrażenie na każdym, kto idzie wąską uliczką.
Wewnątrz znajduje się loggia Ezzelina, najlepiej zachowana część średniowieczna: potrójna arkada zajmująca całą głębokość budynku. Wyżej widać trzy duże zamurowane okna.
Na dziedzińcu namalowany sztuczny pejzaż w stylu neogotyckim, z połowy XIX wieku, tworzy iluzję perspektywy. W środku są dekorowane salony i gabinety, a jedna sala ma freskowany kominek.
To szczegół, którego nie można ominąć, jeśli kochasz archeologię. Pod pałacem wykopaliska z lat osiemdziesiątych odsłoniły wybrukowaną rzymską ulicę z I wieku p.n.e. i pozostałości domus z I wieku.
Średniowieczny pałac zbudowali prawdopodobnie Castelbarco w pierwszych dziesięcioleciach XIII wieku. W latach 1249–1254 używał go jako rezydencji tyran Ezzelino III da Romano. Od 1458 roku należał do Emilei, którzy przybyli z Brescii.
W 1797 roku Napoleon założył tu kwaterę główną. Ale hrabia Francesco Emilei, wrogo nastawiony do Francuzów, wziął udział w Wielkanocy weroneńskiej: został stracony, a pałac splądrowany.
W 1849 roku Pietro Emilei oddał pałac do dyspozycji feldmarszałka Radetzkiego. Potem kupił go kupiec Israele Forti, a w 1935 roku Achille Forti zapisał go gminie wraz ze swoimi zbiorami sztuki.
Od 1938 roku w pałacu mieściła się Galeria Sztuki Nowoczesnej, a na parterze Muzeum Risorgimento. Wystawy Paula Klee (1992) i Wassily'ego Kandinsky'ego (1993) przyniosły mu sławę. Galeria przeniosła się później do Palazzo della Ragione.