Opis
Muzeum Archeologiczne przy Teatrze Rzymskim opowiada o rzymskiej Weronie wewnątrz dawnego XV-wiecznego klasztoru wiszącego na wzgórzu, w dzielnicy Veronetta, nad teatrem rzymskim. Żeby się tam dostać, wchodzi się po stopniach widowni.
Muzeum powstało w 1924 roku, po tym jak w 1904 gmina kupiła teren teatru od spadkobierców Andrei Mongi, który go odsłonił. Dołączyły kolekcje starożytności podarowane lub sprzedane przez wielkie weroneńskie rodziny, potem nowe znaleziska z wykopalisk. Po renowacji w latach 2013–2016 ma nowoczesną ekspozycję.
Zespół ma trzy części: Palazzo Fontana, renesansowy, który służy za wejście i wchłonął resztki budynku scenicznego teatru; sam teatr; i klasztor Gesuati, z kościołem San Girolamo, mniejszym krużgankiem, refektarzem i celami braci.
Sekcje podążają za starożytnym miastem. Zaczyna się od domów, z wyszukanym wyposażeniem, i od nekropolii, bo Rzymianom nie wolno było chować zmarłych w mieście. Potem zabytki: drewniany model Łuku Gawiuszów z 1813 roku, w którym każdy element odpowiada kamieniowi prawdziwego łuku, ponumerowanemu i do rozłożenia, oraz osiemnastowieczna makieta Areny.
Obok makiety Areny stoi mozaika z trzema gladiatorami: zwycięzcą, zabitym i ułaskawionym. W sekcji teatru są rekonstrukcje i ryciny Giovanniego Caroto, a w sekcji sanktuarium Izydy i Serapisa bóstwa egipskie znalezione w pobliżu teatru.
Schodząc na czwarte piętro, trafia się na brązy: Werona jest jednym z rzymskich miast północnych Włoch z największą liczbą przedmiotów z brązu, rzadkich, bo często je przetapiano. W dawnym refektarzu są wielkie rzeźby z marmuru, w tym rzymska kopia Wenus Fidiasza i wielka postać kobieca w draperii.
Między krużgankiem a kościołem spotyka się nagrobki, szkło dmuchane, brązowe figurki bóstw i rzymskie mozaiki z kościoła San Girolamo, który ma drewniany strop z XVI wieku. Na koniec wielki rzymski taras wykuty we wzgórzu, z płytami nagrobnymi i fragmentami architektonicznymi.
Muzeum powstało w 1924 roku, po tym jak w 1904 gmina kupiła teren teatru od spadkobierców Andrei Mongi, który go odsłonił. Dołączyły kolekcje starożytności podarowane lub sprzedane przez wielkie weroneńskie rodziny, potem nowe znaleziska z wykopalisk. Po renowacji w latach 2013–2016 ma nowoczesną ekspozycję.
Zespół ma trzy części: Palazzo Fontana, renesansowy, który służy za wejście i wchłonął resztki budynku scenicznego teatru; sam teatr; i klasztor Gesuati, z kościołem San Girolamo, mniejszym krużgankiem, refektarzem i celami braci.
Sekcje podążają za starożytnym miastem. Zaczyna się od domów, z wyszukanym wyposażeniem, i od nekropolii, bo Rzymianom nie wolno było chować zmarłych w mieście. Potem zabytki: drewniany model Łuku Gawiuszów z 1813 roku, w którym każdy element odpowiada kamieniowi prawdziwego łuku, ponumerowanemu i do rozłożenia, oraz osiemnastowieczna makieta Areny.
Obok makiety Areny stoi mozaika z trzema gladiatorami: zwycięzcą, zabitym i ułaskawionym. W sekcji teatru są rekonstrukcje i ryciny Giovanniego Caroto, a w sekcji sanktuarium Izydy i Serapisa bóstwa egipskie znalezione w pobliżu teatru.
Schodząc na czwarte piętro, trafia się na brązy: Werona jest jednym z rzymskich miast północnych Włoch z największą liczbą przedmiotów z brązu, rzadkich, bo często je przetapiano. W dawnym refektarzu są wielkie rzeźby z marmuru, w tym rzymska kopia Wenus Fidiasza i wielka postać kobieca w draperii.
Między krużgankiem a kościołem spotyka się nagrobki, szkło dmuchane, brązowe figurki bóstw i rzymskie mozaiki z kościoła San Girolamo, który ma drewniany strop z XVI wieku. Na koniec wielki rzymski taras wykuty we wzgórzu, z płytami nagrobnymi i fragmentami architektonicznymi.