Opis
Castelvecchio to średniowieczny zamek nad Adygą, w samym centrum Werony, wzniesiony przez Scaligerów w XIV wieku. Dziś mieści muzeum miejskie, ale z zewnątrz widać przede wszystkim twierdzę z czerwonej cegły, z krenelażowymi murami, wieżami i umocnionym mostem przecinającym rzekę.
Zbudował go od 1354 roku Cangrande II della Scala, jako umocnioną rezydencję i bastion w sercu miasta. To był zamek stworzony do obrony przed wrogami, ale też przed mieszkańcami: dlatego obok kazał zbudować własny most na Adydze, drogę ucieczki w stronę traktu tyrolskiego.
Ponte Scaligero ma trzy duże nierówne łuki: największy ma rozpiętość prawie 49 metrów. W 1945 roku wycofujące się wojska niemieckie wysadziły go, a w latach 1948–1951 odbudowano go wiernie, taki jak był. Z oryginału zostały głównie filary pośrodku rzeki.
Donżon, wysoka wieża przy moście, został ukończony w 1376 roku przez Antonia i Bartolomea II della Scala. Miał kontrolować miasto po obu stronach rzeki. W czasach austriackich na jego tarasie stał też telegraf optyczny do łączności z twierdzami Czworoboku, aż po Mantuę.
Na początku zwał się zamkiem San Martino in Aquaro, od nazwy kapliczki, która stała tam, gdzie dziś jest Corte d'Armi. «Castel Vecchio», czyli Stary Zamek, stał się dopiero wtedy, gdy Viscontiowie zbudowali na wzgórzu nowszy zamek, Castel San Pietro.
Całość ma trzy części: Corte della Reggia na południu, gdzie mieszkał pan; Corte d'Armi na północy, niemal prostokątny dziedziniec z czterema wieżami i suchą fosą; a pośrodku wysoka kurtyna murów miejskich, istniejąca już przed zamkiem.
W ciągu wieków było tu wszystko oprócz pałacu: koszary, arsenał, szkoła wojskowa. Wojska Napoleona zburzyły Wieżę Zegarową i wzniosły koszary w Corte d'Armi.
To, co widać dziś, jest w dużej mierze owocem renowacji z lat 1923–1926, która przywróciła mu średniowieczny wygląd: napoleońskie koszary zamieniły się na przykład w pałac scaligersko-wenecki, który nigdy nie istniał.
Od końca lat pięćdziesiątych zamek jest też muzeum, odnowionym przez Carla Scarpę: sale z dziełami Pisanella, Belliniego, Mantegni i Rubensa oraz posąg konny Cangrandego na podwyższonym postumencie.
Koniecznie zobacz
• Ponte Scaligero.
• Donżon.
• Corte d'Armi.
• Muzeum Scarpy.
Czy wiesz, że…?
• Most służył wyłącznie zamkowi: był drogą ucieczki albo sposobem sprowadzenia pomocy z doliny Adygi.
• Odbudowujący wieże nie zachowali ich pierwotnych wysokości: na większym dziedzińcu mury wydają się za niskie w porównaniu z wieżami.
Zbudował go od 1354 roku Cangrande II della Scala, jako umocnioną rezydencję i bastion w sercu miasta. To był zamek stworzony do obrony przed wrogami, ale też przed mieszkańcami: dlatego obok kazał zbudować własny most na Adydze, drogę ucieczki w stronę traktu tyrolskiego.
Ponte Scaligero ma trzy duże nierówne łuki: największy ma rozpiętość prawie 49 metrów. W 1945 roku wycofujące się wojska niemieckie wysadziły go, a w latach 1948–1951 odbudowano go wiernie, taki jak był. Z oryginału zostały głównie filary pośrodku rzeki.
Donżon, wysoka wieża przy moście, został ukończony w 1376 roku przez Antonia i Bartolomea II della Scala. Miał kontrolować miasto po obu stronach rzeki. W czasach austriackich na jego tarasie stał też telegraf optyczny do łączności z twierdzami Czworoboku, aż po Mantuę.
Na początku zwał się zamkiem San Martino in Aquaro, od nazwy kapliczki, która stała tam, gdzie dziś jest Corte d'Armi. «Castel Vecchio», czyli Stary Zamek, stał się dopiero wtedy, gdy Viscontiowie zbudowali na wzgórzu nowszy zamek, Castel San Pietro.
Całość ma trzy części: Corte della Reggia na południu, gdzie mieszkał pan; Corte d'Armi na północy, niemal prostokątny dziedziniec z czterema wieżami i suchą fosą; a pośrodku wysoka kurtyna murów miejskich, istniejąca już przed zamkiem.
W ciągu wieków było tu wszystko oprócz pałacu: koszary, arsenał, szkoła wojskowa. Wojska Napoleona zburzyły Wieżę Zegarową i wzniosły koszary w Corte d'Armi.
To, co widać dziś, jest w dużej mierze owocem renowacji z lat 1923–1926, która przywróciła mu średniowieczny wygląd: napoleońskie koszary zamieniły się na przykład w pałac scaligersko-wenecki, który nigdy nie istniał.
Od końca lat pięćdziesiątych zamek jest też muzeum, odnowionym przez Carla Scarpę: sale z dziełami Pisanella, Belliniego, Mantegni i Rubensa oraz posąg konny Cangrandego na podwyższonym postumencie.
Koniecznie zobacz
• Ponte Scaligero.
• Donżon.
• Corte d'Armi.
• Muzeum Scarpy.
Czy wiesz, że…?
• Most służył wyłącznie zamkowi: był drogą ucieczki albo sposobem sprowadzenia pomocy z doliny Adygi.
• Odbudowujący wieże nie zachowali ich pierwotnych wysokości: na większym dziedzińcu mury wydają się za niskie w porównaniu z wieżami.