Opis
Palazzo della Gran Guardia to wielki pałac, rozpoczęty w XVII wieku i ukończony dopiero w 1853 roku, zamykający południową stronę Piazza Bra w Weronie, naprzeciw Areny. Ma długą, 86-metrową loggię i fasadę, która wytrzymuje porównanie z rzymskim amfiteatrem oddalonym o kilkadziesiąt metrów.
Na parterze jest loggia o trzynastu arkadach na potężnych filarach z boniowaniem rustykalnym, zamknięta z boków dwiema pełnymi ścianami z małymi oknami. Na piano nobile otwiera się piętnaście przeszkleń z kolumnami podwójnymi.
Przeszklenia nie są wszystkie takie same: dwa boczne są węższe, osiem pośrednich ma przyczółki trójkątne i krzywoliniowe, pięć środkowych jest łukowych i znacznie większych. Pośrodku, ponad piano nobile, wznosi się attyka, która oświetla dwukondygnacyjną salę.
Architekt Domenico Curtoni musiał zmierzyć się z uciążliwym sąsiadem, Areną. Użył innego języka niż amfiteatr, ale zaprojektował pałac, który równoważył jego ciężar. Wraz z Teatro Filarmonico, innym swoim dziełem obok, na nowo ukształtował wygląd placu.
Przez długi czas projekt przypisywano Michele Sanmicheliemu, który jednak zmarł na długo przed rozpoczęciem prac. Historyk Giovambattista Da Persico zauważył też, że fasada ma pewne nieregularności, których nie mógł spowodować on, i wskazał Curtoniego, wychowanego w nurcie warsztatu Sanmichelego.
Powstał z bardzo konkretnej potrzeby: miejsca do przeglądu żołnierzy w deszczu. Poprosił o to doży, 26 września 1609 roku, wenecki kapitan Werony Giovanni Mocenigo. Zgoda nadeszła 30 grudnia.
W 1614 roku skończyły się pieniądze i budowa stanęła. W 1639 roku gmina Werony poprosiła o zatrzymanie dziesięciu tysięcy dukatów z podatków, aby ruszyć dalej, ale Wenecja odmówiła. Tak niedokończona pozostała wschodnia strona piano nobile, od dziewiątego okna.
W 1808 roku pałac przeszedł na własność gminy, z obowiązkiem ukończenia go w trzy lata i przeznaczenia na siedzibę administracji. Budowa ruszyła ponownie dopiero w 1819 roku, już pod Austriakami, pod kierunkiem Giuseppe Barbieriego, i powstały monumentalne schody.
Prace wstrzymano w 1848 roku, gdy żołnierze habsburscy zajęli budynek w czasie pierwszej wojny o niepodległość. Wznowiono je zaraz potem, a w maju 1853 roku odbył się ostateczny odbiór.
Na parterze jest loggia o trzynastu arkadach na potężnych filarach z boniowaniem rustykalnym, zamknięta z boków dwiema pełnymi ścianami z małymi oknami. Na piano nobile otwiera się piętnaście przeszkleń z kolumnami podwójnymi.
Przeszklenia nie są wszystkie takie same: dwa boczne są węższe, osiem pośrednich ma przyczółki trójkątne i krzywoliniowe, pięć środkowych jest łukowych i znacznie większych. Pośrodku, ponad piano nobile, wznosi się attyka, która oświetla dwukondygnacyjną salę.
Architekt Domenico Curtoni musiał zmierzyć się z uciążliwym sąsiadem, Areną. Użył innego języka niż amfiteatr, ale zaprojektował pałac, który równoważył jego ciężar. Wraz z Teatro Filarmonico, innym swoim dziełem obok, na nowo ukształtował wygląd placu.
Przez długi czas projekt przypisywano Michele Sanmicheliemu, który jednak zmarł na długo przed rozpoczęciem prac. Historyk Giovambattista Da Persico zauważył też, że fasada ma pewne nieregularności, których nie mógł spowodować on, i wskazał Curtoniego, wychowanego w nurcie warsztatu Sanmichelego.
Powstał z bardzo konkretnej potrzeby: miejsca do przeglądu żołnierzy w deszczu. Poprosił o to doży, 26 września 1609 roku, wenecki kapitan Werony Giovanni Mocenigo. Zgoda nadeszła 30 grudnia.
W 1614 roku skończyły się pieniądze i budowa stanęła. W 1639 roku gmina Werony poprosiła o zatrzymanie dziesięciu tysięcy dukatów z podatków, aby ruszyć dalej, ale Wenecja odmówiła. Tak niedokończona pozostała wschodnia strona piano nobile, od dziewiątego okna.
W 1808 roku pałac przeszedł na własność gminy, z obowiązkiem ukończenia go w trzy lata i przeznaczenia na siedzibę administracji. Budowa ruszyła ponownie dopiero w 1819 roku, już pod Austriakami, pod kierunkiem Giuseppe Barbieriego, i powstały monumentalne schody.
Prace wstrzymano w 1848 roku, gdy żołnierze habsburscy zajęli budynek w czasie pierwszej wojny o niepodległość. Wznowiono je zaraz potem, a w maju 1853 roku odbył się ostateczny odbiór.