Opis
Palazzo del Capitanio, zwany też Palazzo Cansignorio, wychodzi na plac Piazza dei Signori, salon Werony, ceglaną wieżą i wewnętrznym dziedzińcem. Był obronną rezydencją Scaligerów, a potem domem weneckich kapitanów.
Najstarszą częścią jest ceglana wieża o pięciu kondygnacjach, z oknami o dwukolorowych archiwoltach. Zbudował ją prawdopodobnie Alberto albo Mastino della Scala i do dziś góruje nad placem. Już w 1277 roku dokumenty wspominają tu dom Alberta della Scala.
Z placu widać portal Michele Sanmicheliego, wykonany w latach 1531–1533, najbardziej elegancki detal fasady. Za nim otwiera się dziedziniec zamknięty XV-wieczną wielką loggią, przypisywaną Pietro da Porlezza.
Na dziedzińcu stoi też Porta dei Bombardieri, dzieło Bernardina Miglioranziego z 1687 roku, rzadki przykład weroneńskiego baroku. Posąg przypomina tu generała Schulenburga, ostatniego wielkiego dowódcę armii weneckiej.
Pałac nosi imię bezwzględnego pana. Cansignorio della Scala objął władzę w Weronie w 1359 roku, zabijając z zasadzki brata Cangrande'a II, a na łożu śmierci kazał usunąć także Paola Alboina, by zostawić wszystko synom.
W latach 1359–1364 pan przebudował pałac, nadając mu niemal ostateczny kształt: ufortyfikowany kompleks z połączonymi budynkami i wielkim ogrodem warzywnym z tyłu, chronionym wysokim murem.
W 1405 roku Werona poddała się Wenecji, a pałac stał się siedzibą weneckiego kapitana, stąd jego nazwa. Przebudowywano go wielokrotnie, a między XIX a XX wiekiem mieścił sąd.
Pod budynkiem wykopaliska z lat osiemdziesiątych odsłoniły rzymskie domy z I–V wieku, wczesnośredniowieczne konstrukcje i longobardzką kaplicę z 745 roku. Dzięki tym wykopaliskom powstały Scavi Scaligeri, podziemna trasa wystawowa: pod eleganckim placem kryje się inna, starsza Werona.
Najstarszą częścią jest ceglana wieża o pięciu kondygnacjach, z oknami o dwukolorowych archiwoltach. Zbudował ją prawdopodobnie Alberto albo Mastino della Scala i do dziś góruje nad placem. Już w 1277 roku dokumenty wspominają tu dom Alberta della Scala.
Z placu widać portal Michele Sanmicheliego, wykonany w latach 1531–1533, najbardziej elegancki detal fasady. Za nim otwiera się dziedziniec zamknięty XV-wieczną wielką loggią, przypisywaną Pietro da Porlezza.
Na dziedzińcu stoi też Porta dei Bombardieri, dzieło Bernardina Miglioranziego z 1687 roku, rzadki przykład weroneńskiego baroku. Posąg przypomina tu generała Schulenburga, ostatniego wielkiego dowódcę armii weneckiej.
Pałac nosi imię bezwzględnego pana. Cansignorio della Scala objął władzę w Weronie w 1359 roku, zabijając z zasadzki brata Cangrande'a II, a na łożu śmierci kazał usunąć także Paola Alboina, by zostawić wszystko synom.
W latach 1359–1364 pan przebudował pałac, nadając mu niemal ostateczny kształt: ufortyfikowany kompleks z połączonymi budynkami i wielkim ogrodem warzywnym z tyłu, chronionym wysokim murem.
W 1405 roku Werona poddała się Wenecji, a pałac stał się siedzibą weneckiego kapitana, stąd jego nazwa. Przebudowywano go wielokrotnie, a między XIX a XX wiekiem mieścił sąd.
Pod budynkiem wykopaliska z lat osiemdziesiątych odsłoniły rzymskie domy z I–V wieku, wczesnośredniowieczne konstrukcje i longobardzką kaplicę z 745 roku. Dzięki tym wykopaliskom powstały Scavi Scaligeri, podziemna trasa wystawowa: pod eleganckim placem kryje się inna, starsza Werona.