Opis
Palazzo Maffei to barokowy pałac zamykający północno-zachodnią stronę Piazza delle Erbe, w samym sercu Werony. Od 2020 roku piano nobile jest otwarte dla zwiedzających jako dom-muzeum, z ponad 350 dziełami sztuki dawnej, a przede wszystkim XX wieku.
Pierwsze wrażenie robi dach: balustrada z sześcioma posągami bóstw, od lewej Herkules, Jowisz, Wenus, Merkury, Apollo i Minerwa. Pięć jest z miejscowego kamienia. Herkules jest znacznie jaśniejszy i uważa się, że pochodzi z rzymskiego Kapitolu.
Fasada to elegancka scenografia dla placu: podcień z pięcioma arkadami, na piano nobile wielkie okna z balkonikami, tympanonami i jońskimi półkolumnami ozdobionymi maskaronami, a wyżej attyka z niższymi otworami.
Wewnątrz Casa Museo zajmuje około dwudziestu sal. Zaczyna się w pokojach z freskami od strony placu, gdzie sztuka dawna rozmawia z nowoczesną jak w prywatnym domu, by przejść do prawdziwej galerii. Są tu obrazy, rzeźby, rysunki i przedmioty sztuki użytkowej z kolekcji Luigiego Carlona.
Wśród artystów XX wieku spotkasz Boccioniego, Ballę, Severiniego, Picassa, de Chirico, Morandiego, Magritte’a, Duchampa, Fontanę, Burriego i Manzoniego.
Drugą rzeczą, której nie wolno pominąć, są spiralne schody, śmiałe, kamienne, na planie elipsy. Wznoszą się od piwnicy aż na górę bez żadnego środkowego podparcia i kończą się latarnią i posągami.
Pałac stoi tam, gdzie w czasach rzymskich wznosił się Kapitol, wielka świątynia na skrzyżowaniu dwóch głównych ulic miasta, na skraju Forum. Po upadku cesarstwa popadł w ruinę, a na jego miejscu pojawiły się stoiska wekslarzy, zawód, którym trudnili się też Maffeiowie.
W XVII wieku Maffeiowie przebudowali swoją posiadłość. Dżuma z 1630 roku przerwała prace; potem uznali, że pałac jest za niski w porównaniu z sąsiednimi domami, i dobudowali piętro, ukończone w 1668 roku.
Na dachu był nawet ogród z grami wodnymi i sześcioma posągami na balustradzie. Nie trwał długo: w 1732 roku był już rozebrany, a płaski dach ustąpił miejsca dachowi spadzistemu.
Pierwsze wrażenie robi dach: balustrada z sześcioma posągami bóstw, od lewej Herkules, Jowisz, Wenus, Merkury, Apollo i Minerwa. Pięć jest z miejscowego kamienia. Herkules jest znacznie jaśniejszy i uważa się, że pochodzi z rzymskiego Kapitolu.
Fasada to elegancka scenografia dla placu: podcień z pięcioma arkadami, na piano nobile wielkie okna z balkonikami, tympanonami i jońskimi półkolumnami ozdobionymi maskaronami, a wyżej attyka z niższymi otworami.
Wewnątrz Casa Museo zajmuje około dwudziestu sal. Zaczyna się w pokojach z freskami od strony placu, gdzie sztuka dawna rozmawia z nowoczesną jak w prywatnym domu, by przejść do prawdziwej galerii. Są tu obrazy, rzeźby, rysunki i przedmioty sztuki użytkowej z kolekcji Luigiego Carlona.
Wśród artystów XX wieku spotkasz Boccioniego, Ballę, Severiniego, Picassa, de Chirico, Morandiego, Magritte’a, Duchampa, Fontanę, Burriego i Manzoniego.
Drugą rzeczą, której nie wolno pominąć, są spiralne schody, śmiałe, kamienne, na planie elipsy. Wznoszą się od piwnicy aż na górę bez żadnego środkowego podparcia i kończą się latarnią i posągami.
Pałac stoi tam, gdzie w czasach rzymskich wznosił się Kapitol, wielka świątynia na skrzyżowaniu dwóch głównych ulic miasta, na skraju Forum. Po upadku cesarstwa popadł w ruinę, a na jego miejscu pojawiły się stoiska wekslarzy, zawód, którym trudnili się też Maffeiowie.
W XVII wieku Maffeiowie przebudowali swoją posiadłość. Dżuma z 1630 roku przerwała prace; potem uznali, że pałac jest za niski w porównaniu z sąsiednimi domami, i dobudowali piętro, ukończone w 1668 roku.
Na dachu był nawet ogród z grami wodnymi i sześcioma posągami na balustradzie. Nie trwał długo: w 1732 roku był już rozebrany, a płaski dach ustąpił miejsca dachowi spadzistemu.