Opis
Piazza San Zeno to plac przed bazyliką pod tym samym wezwaniem, w dzielnicy San Zeno, tuż za centrum Werony. Tutaj weroński romanizm widać w jednym spojrzeniu: wielki kościół, wieża i jeszcze starsza kapliczka.
Głównym bohaterem jest bazylika San Zeno w stylu romańskim lombardzkim. Warto przyjrzeć się portalowi z brązowymi płycinami i wielkiej rozecie na fasadzie, zwanej „Kołem Fortuny”, dziełu kamieniarza Brioloto de Balneo.
Wewnątrz jest arcydzieło Andrei Mantegni, ołtarz San Zeno. Budowlę wzniesiono na początku IX wieku, a po najazdach Węgrów i trzęsieniu ziemi w 1117 roku wielokrotnie odbudowywano: układ średniowieczny pozostał jednak w zasadzie ten sam.
Obok wznosi się wieża opacka, wspomniana w dwóch dokumentach z 1169 roku i podniesiona w dwóch etapach: widać to po cegłach, różnej jakości w dolnej i górnej części. Opiera się o nią to, co zostało z czternastowiecznego pałacu opata, częściowo rozebranego na początku XIX wieku.
Był zarezerwowany dla opata i najznamienitszych gości: do XIV wieku opactwo służyło za gospodę dla cesarzy Świętego Cesarstwa Rzymskiego.
Mniej rzucający się w oczy jest kościół San Procolo, który powstał w V wieku, by przechowywać szczątki czwartego biskupa Werony, Prokula. Ma kryptę z XI wieku, rozbudowaną po trzęsieniu ziemi w 1117 roku, i romańską fasadę.
Przed wszystkimi tymi kościołami były tu groby. Obszar leżał poza rzymskim miastem, wzdłuż via Gallica prowadzącej do Brescii i Mediolanu, i był najważniejszą z nekropolii Werony. Według tradycji właśnie tu narodziło się weroneńskie chrześcijaństwo: w tej okolicy pochowano pierwszych biskupów miasta.
Między bazyliką a San Procolo powstał w ten sposób dziedziniec kościelny, a wokół wyrosły domy, prawdopodobnie wynajmowane z początku robotnikom budującym bazylikę. Powstała mała osada satelitarna, „burgus Sancti Zenonis”, wspomniana już w dokumencie z 813 roku.
Osada weszła w obręb murów miasta dopiero w XIV wieku, wraz z murami Scaligerów. Układ placu natomiast pozostał niemal taki sam przez wieki: pośrodku wciąż stoją dwa kościoły.
Głównym bohaterem jest bazylika San Zeno w stylu romańskim lombardzkim. Warto przyjrzeć się portalowi z brązowymi płycinami i wielkiej rozecie na fasadzie, zwanej „Kołem Fortuny”, dziełu kamieniarza Brioloto de Balneo.
Wewnątrz jest arcydzieło Andrei Mantegni, ołtarz San Zeno. Budowlę wzniesiono na początku IX wieku, a po najazdach Węgrów i trzęsieniu ziemi w 1117 roku wielokrotnie odbudowywano: układ średniowieczny pozostał jednak w zasadzie ten sam.
Obok wznosi się wieża opacka, wspomniana w dwóch dokumentach z 1169 roku i podniesiona w dwóch etapach: widać to po cegłach, różnej jakości w dolnej i górnej części. Opiera się o nią to, co zostało z czternastowiecznego pałacu opata, częściowo rozebranego na początku XIX wieku.
Był zarezerwowany dla opata i najznamienitszych gości: do XIV wieku opactwo służyło za gospodę dla cesarzy Świętego Cesarstwa Rzymskiego.
Mniej rzucający się w oczy jest kościół San Procolo, który powstał w V wieku, by przechowywać szczątki czwartego biskupa Werony, Prokula. Ma kryptę z XI wieku, rozbudowaną po trzęsieniu ziemi w 1117 roku, i romańską fasadę.
Przed wszystkimi tymi kościołami były tu groby. Obszar leżał poza rzymskim miastem, wzdłuż via Gallica prowadzącej do Brescii i Mediolanu, i był najważniejszą z nekropolii Werony. Według tradycji właśnie tu narodziło się weroneńskie chrześcijaństwo: w tej okolicy pochowano pierwszych biskupów miasta.
Między bazyliką a San Procolo powstał w ten sposób dziedziniec kościelny, a wokół wyrosły domy, prawdopodobnie wynajmowane z początku robotnikom budującym bazylikę. Powstała mała osada satelitarna, „burgus Sancti Zenonis”, wspomniana już w dokumencie z 813 roku.
Osada weszła w obręb murów miasta dopiero w XIV wieku, wraz z murami Scaligerów. Układ placu natomiast pozostał niemal taki sam przez wieki: pośrodku wciąż stoją dwa kościoły.