Opis
Ponte Pietra to najstarszy most Werony na Adydze i jedyny, który pozostał z czasów rzymskich. Łączy historyczne centrum ze wzgórzem San Pietro, z pięcioma łukami z kamienia i cegły, które opowiadają o trzech epokach jednocześnie.
Najlepiej obejrzeć łuki jeden po drugim. Dwa od strony wsi są rzymskie, z wielkich bloków kamienia z Valpolicelli, położonych bez zaprawy. Wieża na brzegu i sąsiedni łuk są scaligerskie, z cegły. Dwa pośrodku, z wielkim okręgiem, są weneckie, przebudowane przez fra Giocondo.
Nie przegap bóstwa rzecznego wyrzeźbionego na zwornikach drugiego łuku rzymskiego: dowodzi, że most odnowiono w epoce cesarskiej. Ani okienek nad filarami: pozwalały odpłynąć wodzie podczas powodzi i zarazem nadawały rytm łukom.
Ten most jest starszy niż otaczające go ulice. Gdy w 89 roku p.n.e. Werona została kolonią i odbudowana wewnątrz zakola Adygi, z ulicami w układzie szachownicy, most już istniał. Dlatego nie jest zorientowany jak rzymskie ulice.
To miejsce nie jest przypadkowe. Od czasów prehistorycznych był tu bród, u początków samego miasta: rzeka zwęża się do 92 metrów, a nurt po szerokim zakolu traci siłę. Pierwszy drewniany most zbudowano dla via Postumia w 148 roku p.n.e.; potem pojawił się kamienny.
Jego życie wcale nie było spokojne. Powodzie i częściowe zawalenia następowały w latach 1007, 1153, 1232 i 1239. W 1298 roku Alberto della Scala kazał odrestaurować wieżę od strony miasta i odbudować sąsiedni łuk; w 1368 roku Cansignorio zbudował na nim akwedukt, który doprowadził wodę do domów w centrum i do fontanny Madonna Verona na Piazza delle Erbe.
Na moście stały też drewniane domy flisaków i młynarzy, sklepiki i gospody. Chatki usunięto na początku XIX wieku, bo nie licowały z majestatem zabytku.
Najcięższy cios nastąpił 24 kwietnia 1945 roku: wycofujący się Niemcy wysadzili go i ocalał tylko łuk od strony miasta. Konserwator Piero Gazzola zdecydował odbudować go takim, jaki był, i tam, gdzie był.
Z rzeki wydobyto oryginalne bloki: 529 wróciło na swoje miejsce, 379 dodano, z których 169 uzyskano z ponownie obrobionego materiału oryginalnego. Prace zakończono 3 marca 1959 roku.
Najlepiej obejrzeć łuki jeden po drugim. Dwa od strony wsi są rzymskie, z wielkich bloków kamienia z Valpolicelli, położonych bez zaprawy. Wieża na brzegu i sąsiedni łuk są scaligerskie, z cegły. Dwa pośrodku, z wielkim okręgiem, są weneckie, przebudowane przez fra Giocondo.
Nie przegap bóstwa rzecznego wyrzeźbionego na zwornikach drugiego łuku rzymskiego: dowodzi, że most odnowiono w epoce cesarskiej. Ani okienek nad filarami: pozwalały odpłynąć wodzie podczas powodzi i zarazem nadawały rytm łukom.
Ten most jest starszy niż otaczające go ulice. Gdy w 89 roku p.n.e. Werona została kolonią i odbudowana wewnątrz zakola Adygi, z ulicami w układzie szachownicy, most już istniał. Dlatego nie jest zorientowany jak rzymskie ulice.
To miejsce nie jest przypadkowe. Od czasów prehistorycznych był tu bród, u początków samego miasta: rzeka zwęża się do 92 metrów, a nurt po szerokim zakolu traci siłę. Pierwszy drewniany most zbudowano dla via Postumia w 148 roku p.n.e.; potem pojawił się kamienny.
Jego życie wcale nie było spokojne. Powodzie i częściowe zawalenia następowały w latach 1007, 1153, 1232 i 1239. W 1298 roku Alberto della Scala kazał odrestaurować wieżę od strony miasta i odbudować sąsiedni łuk; w 1368 roku Cansignorio zbudował na nim akwedukt, który doprowadził wodę do domów w centrum i do fontanny Madonna Verona na Piazza delle Erbe.
Na moście stały też drewniane domy flisaków i młynarzy, sklepiki i gospody. Chatki usunięto na początku XIX wieku, bo nie licowały z majestatem zabytku.
Najcięższy cios nastąpił 24 kwietnia 1945 roku: wycofujący się Niemcy wysadzili go i ocalał tylko łuk od strony miasta. Konserwator Piero Gazzola zdecydował odbudować go takim, jaki był, i tam, gdzie był.
Z rzeki wydobyto oryginalne bloki: 529 wróciło na swoje miejsce, 379 dodano, z których 169 uzyskano z ponownie obrobionego materiału oryginalnego. Prace zakończono 3 marca 1959 roku.