Opis
Porta Leoni to jedna z bram rzymskich murów Werony, przy via Leoni. Zostały z niej fronton z białego kamienia z epoki cesarskiej i starszy z cegły, jeden przed drugim: dwie epoki tej samej bramy w jednym spojrzeniu.
Warto przyjrzeć się frontowi zwróconemu ku miastu, z białego kamienia z Valpantena, dodanemu w epoce cesarskiej. Na dolnym poziomie jest łuk obramowany dwiema półkolumnami korynckimi, przyczółek i belkowanie. Na środkowym poziomie okna są ledwie zaznaczone lekkim reliefem. Wysoko otwiera się smukła ekedra między cienkimi kolumnami kręconymi.
Za tą fasadą, cofniętą nieco ponad pół metra, jest ta republikańska z cegły. Pod via Leoni wykopaliska odsłoniły inne pozostałości i bramę można odtworzyć: mała kwadratowa twierdza o boku 16,70 metra, z wewnętrznym dziedzińcem, gdzie zatrzymywano i kontrolowano podróżnych.
Od strony wsi były dwie wysokie wieże wielokątne o szesnastu bokach, o średnicy 7,40 metra. Galerie na wyższych kondygnacjach prowadziły do krenelowanego chodnika murów. Budowla miała około 13 metrów wysokości.
Na środkowym filarze jest inskrypcja, uważana za akt urodzenia rzymskiej Werony: podaje nazwiska kwatuorwirów, którzy kazali zbudować mury, bramy, wieże i kanały miasta. Odnaleziono ją podczas prac konserwatorskich w 1965 roku, choć niektórzy artyści renesansowi już ją zauważyli.
Starożytna nazwa bramy nie jest znana. W średniowieczu nazywała się porta San Fermo, od pobliskiego kościoła, a potem łuk Waleriusza, od imienia domniemanego budowniczego.
Dzisiejsza pochodzi od ulicy. Już w XVI wieku nazywano ją „via de’ Leoni”, bo przechowywano tu górną część rzymskiego pomnika nagrobnego z dwoma lwami po bokach, być może ze strefy grobowej za bramą.
Powstała wraz z murami w drugiej połowie I wieku p.n.e., gdy Werona przeniosła się w zakole Adygi. W średniowieczu była już okaleczona i częściowo wbudowana w dom. Zainspirowała renesans: rysowali ją Giovanni Caroto, Sebastiano Serlio i Andrea Palladio.
Warto przyjrzeć się frontowi zwróconemu ku miastu, z białego kamienia z Valpantena, dodanemu w epoce cesarskiej. Na dolnym poziomie jest łuk obramowany dwiema półkolumnami korynckimi, przyczółek i belkowanie. Na środkowym poziomie okna są ledwie zaznaczone lekkim reliefem. Wysoko otwiera się smukła ekedra między cienkimi kolumnami kręconymi.
Za tą fasadą, cofniętą nieco ponad pół metra, jest ta republikańska z cegły. Pod via Leoni wykopaliska odsłoniły inne pozostałości i bramę można odtworzyć: mała kwadratowa twierdza o boku 16,70 metra, z wewnętrznym dziedzińcem, gdzie zatrzymywano i kontrolowano podróżnych.
Od strony wsi były dwie wysokie wieże wielokątne o szesnastu bokach, o średnicy 7,40 metra. Galerie na wyższych kondygnacjach prowadziły do krenelowanego chodnika murów. Budowla miała około 13 metrów wysokości.
Na środkowym filarze jest inskrypcja, uważana za akt urodzenia rzymskiej Werony: podaje nazwiska kwatuorwirów, którzy kazali zbudować mury, bramy, wieże i kanały miasta. Odnaleziono ją podczas prac konserwatorskich w 1965 roku, choć niektórzy artyści renesansowi już ją zauważyli.
Starożytna nazwa bramy nie jest znana. W średniowieczu nazywała się porta San Fermo, od pobliskiego kościoła, a potem łuk Waleriusza, od imienia domniemanego budowniczego.
Dzisiejsza pochodzi od ulicy. Już w XVI wieku nazywano ją „via de’ Leoni”, bo przechowywano tu górną część rzymskiego pomnika nagrobnego z dwoma lwami po bokach, być może ze strefy grobowej za bramą.
Powstała wraz z murami w drugiej połowie I wieku p.n.e., gdy Werona przeniosła się w zakole Adygi. W średniowieczu była już okaleczona i częściowo wbudowana w dom. Zainspirowała renesans: rysowali ją Giovanni Caroto, Sebastiano Serlio i Andrea Palladio.