Opis
Teatr Rzymski w Weronie to teatr pod gołym niebem z I wieku p.n.e., u stóp wzgórza San Pietro, na lewym brzegu Adygi. To jeden z najlepiej zachowanych w północnych Włoszech, a latem znów staje się prawdziwym teatrem, z widownią pełną widzów.
Przez wieki nikt nie wiedział, że tu jest. W średniowieczu popadł w ruinę, a nad nim wyrosła cała dzielnica: domy opierały się bezpośrednio na rzymskich substrukcjach, używano jeszcze dawnych wejść i schodów, a widownię uprawiano, wykorzystując zbocze.
A przecież był to projekt iście wspaniały. Pod koniec I wieku p.n.e. Rzymianie zbudowali go jako wielką miejską scenerię na kilku poziomach: teatr nad rzeką, trzy tarasy nad widownią i na szczycie wzgórza świątynię, być może. Widziało go całe rzymskie miasto, które niedawno powstało na drugim brzegu rzeki.
Na światło dzienne wydobył go bogaty kupiec, pasjonat archeologii, Andrea Monga. Wykupił cały teren i w latach 1834–1844 kazał zburzyć około trzydziestu domów, odsłaniając schody, trybuny i tarasy. Gmina kontynuowała pracę od 1904 roku, aż do odsłonięcia całej widowni.
Dziś widać widownię, szeroką na 105 metrów, opartą w większości o wzgórze, i jej stopnie.
Naprzeciw są resztki budynku scenicznego, długiego na 71 metrów, z trzema wielkimi niszami frontonu sceny, które obramowywały troje drzwi sceny. Po wykopaliskach odtworzono dziesięć arkad loggii zamykającej widownię.
Nad widownią rozciągały się trzy tarasy, szerokie na 123 metry. Środkowy ma pięć nisz z półkolumnami; ostatni jedną niszę z półkolumnami toskańskimi. Wyżej, tam gdzie dziś stoi Castel San Pietro, była świątynia: jej ślady znaleziono w XIX wieku.
Od 1948 roku na trybunach znów zasiadają widzowie na Weroneńskim Lecie Teatralnym, z wyraźną przewagą dzieł Szekspira i Goldoniego, a także tańcem i jazzem. Na wschodnim skrzydle widowni stoi też kościółek Santi Siro e Libera, zbudowany nad trybunami: w środku są obrazy z XIV wieku.
Teatr należy do tego samego zespołu co Muzeum Archeologiczne, w dawnym klasztorze na wzgórzu.
Już w XVI wieku Giovanni Caroto i Andrea Palladio narysowali jego rekonstrukcję, z pewnymi nieścisłościami. Ostatnie wykopaliska, w latach 1970–1971, odkryły galerię pod proscenium.
Przez wieki nikt nie wiedział, że tu jest. W średniowieczu popadł w ruinę, a nad nim wyrosła cała dzielnica: domy opierały się bezpośrednio na rzymskich substrukcjach, używano jeszcze dawnych wejść i schodów, a widownię uprawiano, wykorzystując zbocze.
A przecież był to projekt iście wspaniały. Pod koniec I wieku p.n.e. Rzymianie zbudowali go jako wielką miejską scenerię na kilku poziomach: teatr nad rzeką, trzy tarasy nad widownią i na szczycie wzgórza świątynię, być może. Widziało go całe rzymskie miasto, które niedawno powstało na drugim brzegu rzeki.
Na światło dzienne wydobył go bogaty kupiec, pasjonat archeologii, Andrea Monga. Wykupił cały teren i w latach 1834–1844 kazał zburzyć około trzydziestu domów, odsłaniając schody, trybuny i tarasy. Gmina kontynuowała pracę od 1904 roku, aż do odsłonięcia całej widowni.
Dziś widać widownię, szeroką na 105 metrów, opartą w większości o wzgórze, i jej stopnie.
Naprzeciw są resztki budynku scenicznego, długiego na 71 metrów, z trzema wielkimi niszami frontonu sceny, które obramowywały troje drzwi sceny. Po wykopaliskach odtworzono dziesięć arkad loggii zamykającej widownię.
Nad widownią rozciągały się trzy tarasy, szerokie na 123 metry. Środkowy ma pięć nisz z półkolumnami; ostatni jedną niszę z półkolumnami toskańskimi. Wyżej, tam gdzie dziś stoi Castel San Pietro, była świątynia: jej ślady znaleziono w XIX wieku.
Od 1948 roku na trybunach znów zasiadają widzowie na Weroneńskim Lecie Teatralnym, z wyraźną przewagą dzieł Szekspira i Goldoniego, a także tańcem i jazzem. Na wschodnim skrzydle widowni stoi też kościółek Santi Siro e Libera, zbudowany nad trybunami: w środku są obrazy z XIV wieku.
Teatr należy do tego samego zespołu co Muzeum Archeologiczne, w dawnym klasztorze na wzgórzu.
Już w XVI wieku Giovanni Caroto i Andrea Palladio narysowali jego rekonstrukcję, z pewnymi nieścisłościami. Ostatnie wykopaliska, w latach 1970–1971, odkryły galerię pod proscenium.