Opis
Grób Julii to starożytny kamienny sarkofag, odsłonięty i pusty, w krypcie dawnego klasztoru San Francesco al Corso w Weronie. Według tradycji pochowano tu Julię Capulet, bohaterkę Szekspira: czy to prawda, to inna sprawa, a związek jest owocem wyobraźni.
Miejsce to XIII-wieczny klasztor braci kapucynów. Sarkofag jest z czerwonego marmuru i dochodzi się do niego z krużganku, schodząc kamiennymi schodami do krypty.
Dzisiejszy wygląd zawdzięcza się Antoniowi Avenie, dyrektorowi muzeów miejskich, który odnowił już w stylu Dom Julii. W latach trzydziestych chciał nadać temu miejscu klimat, jakiego zwiedzający oczekiwali po grobie bohaterki Szekspira, by zaoferować kolejną przestrzeń związaną z legendą i uczynić z niej atrakcję turystyczną.
Wewnątrz dawnego klasztoru mieści się dziś Muzeum Fresków «G.B. Cavalcaselle», poświęcone wielkiemu weroneńskiemu historykowi sztuki Giovanniemu Battiście Cavalcaselle.
Muzeum zbiera głównie freski odspojone z weroneńskich pałaców i kościołów ze względów konserwatorskich. Dzieła pochodzą z okresu od X do XVI wieku i obejmują fragmenty dekoracji Altichiera w pałacach scaligerskich, cykl Jacopa Ligozziego wykonany z ojcem Ermanno oraz freski Paola Farinatiego i Bernardina India, odspojone z fasad weroneńskich pałaców.
W sali dawnego kościoła wystawiane są rotacyjnie obrazy z magazynów muzeum Castelvecchio, głównie szkoły weroneńskiej z XVI i XVII wieku, z grupą dzieł Giovana Francesca Carota. W podziemiach są rzymskie amfory z około I wieku.
Jedna z sal, Sala Guarienti, należy do miejsc, w których miasto oferuje młodym parom zawarcie małżeństwa: dobre miejsce dla kogoś, kto marzy o innym zakończeniu niż u Szekspira.
Kto przyjeżdża dla Julii, znajduje więc miejsce inne, niż sobie wyobrażał: wymyślony grób w prawdziwym klasztorze, ze zbiorem sztuki do spokojnego obejrzenia. Przeniesiono tu też dwa brązy Zwiastowania Girolama Campagny, które kiedyś stały na Loggia del Consiglio.
Miejsce to XIII-wieczny klasztor braci kapucynów. Sarkofag jest z czerwonego marmuru i dochodzi się do niego z krużganku, schodząc kamiennymi schodami do krypty.
Dzisiejszy wygląd zawdzięcza się Antoniowi Avenie, dyrektorowi muzeów miejskich, który odnowił już w stylu Dom Julii. W latach trzydziestych chciał nadać temu miejscu klimat, jakiego zwiedzający oczekiwali po grobie bohaterki Szekspira, by zaoferować kolejną przestrzeń związaną z legendą i uczynić z niej atrakcję turystyczną.
Wewnątrz dawnego klasztoru mieści się dziś Muzeum Fresków «G.B. Cavalcaselle», poświęcone wielkiemu weroneńskiemu historykowi sztuki Giovanniemu Battiście Cavalcaselle.
Muzeum zbiera głównie freski odspojone z weroneńskich pałaców i kościołów ze względów konserwatorskich. Dzieła pochodzą z okresu od X do XVI wieku i obejmują fragmenty dekoracji Altichiera w pałacach scaligerskich, cykl Jacopa Ligozziego wykonany z ojcem Ermanno oraz freski Paola Farinatiego i Bernardina India, odspojone z fasad weroneńskich pałaców.
W sali dawnego kościoła wystawiane są rotacyjnie obrazy z magazynów muzeum Castelvecchio, głównie szkoły weroneńskiej z XVI i XVII wieku, z grupą dzieł Giovana Francesca Carota. W podziemiach są rzymskie amfory z około I wieku.
Jedna z sal, Sala Guarienti, należy do miejsc, w których miasto oferuje młodym parom zawarcie małżeństwa: dobre miejsce dla kogoś, kto marzy o innym zakończeniu niż u Szekspira.
Kto przyjeżdża dla Julii, znajduje więc miejsce inne, niż sobie wyobrażał: wymyślony grób w prawdziwym klasztorze, ze zbiorem sztuki do spokojnego obejrzenia. Przeniesiono tu też dwa brązy Zwiastowania Girolama Campagny, które kiedyś stały na Loggia del Consiglio.