Omschrijving
De kerk van Santo Stefano staat in Veronetta, aan de oever van de Adige, vlak bij de Ponte Pietra. Het is een grotendeels romaanse kerk, maar onder de gele steen en de rode baksteen bewaart ze sporen van vijftien eeuwen geschiedenis.
Buiten wisselt de puntgevel gele tufsteen af met rode baksteen. Boven de kruising van de daken rijst de achthoekige bakstenen vieringtoren (tiburio) op, met zestien biforen (dubbele vensters) op twee niveaus: in Verona is er geen tweede zoals deze.
Als je goed naar de blokken van de gevel kijkt, ontdek je graffiti in middeleeuws Latijn. Het zijn kleine kronieken in steen gehouwen: een ingestorte dijk in 1195, de komst van keizer Frederik II, een paar veldslagen.
Binnen heeft de T-vormige plattegrond drie niveaus: het schip, het verhoogde transept en daaronder de crypte, gebouwd rond de 10e eeuw. Het kruisgewelf rust op acht zuilen van rode Veroneser marmer en vier van syeniet, waarschijnlijk Egyptisch.
Zoek in het transept naar de gotische fresco's van Giacomo da Riva, met een Madonna die het Kind zoogt (1388), en van Martino da Verona, een Annunciatie die in 1920 helemaal opnieuw werd ontdekt. In het priesterkoor staat een stenen bisschopszetel, ouder dan de 8e eeuw.
Aan de zijkant staat de barokke Cappella degli Innocenti, ook Varalli genoemd, gebouwd tussen 1618 en 1621. Maniëristisch stucwerk bedekt het hele interieur, en de altaarstukken zijn van Ottino, Bassetti en Turchi. Volgens de overlevering bewaart de kapel de resten van vier kinderen uit de kindermoord van Herodes.
De geschiedenis begint vóór de kerk. Altaren gewijd aan Isis doen denken aan een Romeinse tempel, en in 1998, bij het vernieuwen van de vloer, daalden archeologen twee en een halve meter af en vonden de huisjes uit de ijzertijd: de eerste bewoners van Verona.
De kerk ontstond kort na 415, toen in Jeruzalem de relikwieën van Stefanus werden teruggevonden. Theodorik liet haar slopen en daarna weer opbouwen, tussen 532 en 540. In 1117 beschadigde een aardbeving haar maar gedeeltelijk.
Buiten wisselt de puntgevel gele tufsteen af met rode baksteen. Boven de kruising van de daken rijst de achthoekige bakstenen vieringtoren (tiburio) op, met zestien biforen (dubbele vensters) op twee niveaus: in Verona is er geen tweede zoals deze.
Als je goed naar de blokken van de gevel kijkt, ontdek je graffiti in middeleeuws Latijn. Het zijn kleine kronieken in steen gehouwen: een ingestorte dijk in 1195, de komst van keizer Frederik II, een paar veldslagen.
Binnen heeft de T-vormige plattegrond drie niveaus: het schip, het verhoogde transept en daaronder de crypte, gebouwd rond de 10e eeuw. Het kruisgewelf rust op acht zuilen van rode Veroneser marmer en vier van syeniet, waarschijnlijk Egyptisch.
Zoek in het transept naar de gotische fresco's van Giacomo da Riva, met een Madonna die het Kind zoogt (1388), en van Martino da Verona, een Annunciatie die in 1920 helemaal opnieuw werd ontdekt. In het priesterkoor staat een stenen bisschopszetel, ouder dan de 8e eeuw.
Aan de zijkant staat de barokke Cappella degli Innocenti, ook Varalli genoemd, gebouwd tussen 1618 en 1621. Maniëristisch stucwerk bedekt het hele interieur, en de altaarstukken zijn van Ottino, Bassetti en Turchi. Volgens de overlevering bewaart de kapel de resten van vier kinderen uit de kindermoord van Herodes.
De geschiedenis begint vóór de kerk. Altaren gewijd aan Isis doen denken aan een Romeinse tempel, en in 1998, bij het vernieuwen van de vloer, daalden archeologen twee en een halve meter af en vonden de huisjes uit de ijzertijd: de eerste bewoners van Verona.
De kerk ontstond kort na 415, toen in Jeruzalem de relikwieën van Stefanus werden teruggevonden. Theodorik liet haar slopen en daarna weer opbouwen, tussen 532 en 540. In 1117 beschadigde een aardbeving haar maar gedeeltelijk.